Ranch Sauce, στα ράφια αμερικανικού σούπερ μάρκετ (Πηγή: NPR)

Έλειψε η Εθνική Ιταλίας σε εμάς, τις ποδοσφαιρόφιλες της GenX που παριστάναμε ότι συλλέγαμε κάρτες Panini μόνο και μόνο για να κουβαλάμε στην τσέπη μας τη φωτογραφία κάποιου γκολτζή Ιταλού, μελαχροινού, καλοξυρισμένου που πριν βγει στο γήπεδο, είχε περάσει τουλάχιστον τρεις  ώρες μπροστά στον καθρέφτη για να φτιάξει τη φράντζα. Αντ’αυτών, γέμισαν οι οθόνες μας με τα αγορίστικα προσωπάκια ξανθών, εικοσάχρονων Σκανδιναβών που παντρεύτηκαν, λέει, τη συμμαθήτριά τους με την οποία τα είχαν από το νηπιαγωγείο. Περίεργος αιώνας ο 21ος. Ας είναι.

Έτσι κι αλλιώς, απ όσα διαβάζουμε στις ειδήσεις, άλλο ήταν το ερέθισμα που δημιούργησε τις αξέχαστες αναμνήσεις σε όσους ταξίδεψαν μέχρι τις ΗΠΑ για να στηρίξουν την ομάδα της πατρίδας τους: η Γεύση.

Η Γεύση, η μοναδική από τις αισθήσεις που άπαξ και ενεργοποιηθεί καταφέρνει να ικανοποιήσει στον υπέρτατο βαθμό και τις υπόλοιπες τέσσερις.

Τι συνέβη λοιπόν;

Όλα άρχισαν όταν η Elsa Thora, μια Σουηδέζα που βρισκόταν στις ΗΠΑ για το Παγκόσμιο Κύπελλο έγραψε στο Χ:

«Why did no one tell me ranch sauce is like crack? EUROPE WE NEED RANCH ASAP».

Η ιστορία ξεκίνησε από αυτό το tweet.

Το ποστ έγινε viral και σύντομα χιλιάδες Ευρωπαίοι οπαδοί του ποδοσφαίρου άρχισαν να ποστάρουν φωτογραφίες και βίντεο όπου δοκιμάζουν για πρώτη φορά ranch sauce πάνω σε πίτσα, φτερούγες κοτόπουλου και πατάτες τηγανητές.

Η Ευρώπη, που (και) στις σάλτσες ορίζει τον κανόνα από τότε που ο σεφ Ωγκύστ Εσκοφιέ – αρχές του 20ου αιώνα ήταν- όρισε, «τις μητέρες όλων των σαλτσών», υποκλίθηκε σε μια αμερικανική εφεύρεση της «ανάγκης», σύμφωνα με τα ρεπορτάζ στα αμερικανικά δίκτυα, αν και κάποιος κακεντρεχής θα αναρωτιόταν πόσο σοβαρά πρέπει να παίρνουμε γαστρονομικές αποφάνσεις βρετανικών και σκανδιναβικών πληκτρολογίων. 

Δεν είμαι από τους κακεντρεχείς, εν προκειμένω, γιατί τα τηλεοπτικά ρεπορτάζ που είδα, να ένα χαρακτηριστικό του ABC News,  κατέγραφαν ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της αμερικανικής κουζίνας: τον ενθουσιασμό που προκαλεί η απλότητα και η φιλικότητά της, το πόσο ανοιχτή είναι στο προσωπικό γούστο. «Θες να βάλεις μια φτηνή κέτσαπ στο φιλέτο που έχει ψήσει ο σεφ; Be our guest!», τη στιγμή που στη Γαλλία, αν τολμήσεις να ζητήσεις από το σερβιτόρο το αλάτι, βγαίνει από την κουζίνα ο σεφ, έξαλλος, για να σου ζητήσει το λόγο.


Η μανία με τη ranch sauce «ξέφυγε» όταν οι έλεγχοι ασφαλείας στα διεθνή αμερικανικά αεροδρόμια αντί να για… εκρηκτικά βρέθηκαν να κυνηγούν τα μπουκάλια τυποποιημένης ranch sauce που οι χιλιάδες επιβάτες μετέφεραν στην πατρίδα τους.

Το post της Υπηρεσίας Ασφάλειας Μεταφορών (TSA)

Το φαινόμενο πήρε τόσο μεγάλες διαστάσεις που η Υπηρεσία Ασφάλειας Μεταφορών (TSA) αναγκάστηκε να εκδώσει μια πρωτοφανή οδηγία στο Instagram: «Αν επισκέπτεστε τη χώρα για ένα πολύ μεγάλο αθλητικό γεγονός και τύχει να ανακαλύψετε τη RANCH όσο είστε εδώ… παρακαλούμε τοποθετήστε την στις ΠΑΡΑΔΟΤΕΕΣ ΑΠΟΣΚΕΥΕΣ σας στον δρόμο για το σπίτι». Η υπηρεσία πρόσθεσε μια ακόμα προειδοποίηση:

«Παρακαλούμε αποφύγετε να καταναλώνετε μονορούφι τη ranch σας έξω από τον έλεγχο ασφαλείας. Οι αεροπορικές εταιρείες θα την ελέγξουν για εσάς».

Πέραν του χιουμοριστικού ύφους που διατηρεί η συγκεκριμένη υπηρεσία στα κανάλια της στα σόσιαλ μίντια, η οδηγία απαντούσε σε ένα πραγματικό γεγονός:

Σουηδοί και Βρετανοί οπαδοί βρέθηκαν να καταπίνουν, βιαστικά, τη σάλτσα στις πύλες εξόδου για να αποφύγουν την κατάσχεση!

Βέβαια, όλοι μπορείτε να φανταστείτε το επόμενο κεφάλαιο μιας ιστορίας που εκτυλίχθηκε στην καρδιά του Καπιταλισμού.
Ε, ναι! Φυσικά και τα κορυφαία brands συσκευασμένων τροφίμων αντέδρασαν ακαριαία!
Η Kraft ανακοίνωσε ότι θα συσκευάζει τη σάλτσα σε συσκευασία ταξιδίου ενώ η Heinz οργάνωσε τη δωρεάν διανομή της στους οπαδούς που γύριζαν στη Βρετανία.

Τι είναι όμως αυτή η Ranch Sauce που προκάλεσε όλο αυτό το χαμό;

Σύμφωνα με τους «καλλιεργημένους» ουρανίσκους αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει είναι ότι μπορεί να νοστιμίζει μέτρια μαγειρεμένα φαγητά που έχουν παραχθεί μαζικά, όπως για παράδειγμα εκείνη τη θλιβερή πίτσα που βρίσκεσαι να τρως στις 2 τα ξημερώματα αφού έχεις πιει μια θάλασσα ποτά.

Λογικό, αν διαβάσουμε τα υλικά της: Μαγιονέζα, ξινόγαλο, sour cream, λεμόνι, άνηθος, μαϊντανός και σκόρδο.

Μέχρι και χαρτί νοστιμίζεις με αυτό το μείγμα!

Όμως είναι η ιστορία της σάλτσας αυτής που συγκινεί εμάς τους μεσογειακούς μάγειρες και μαγείρισσες.

Ο εφευρέτης της Ranch Sauce, Steve Henson. (Πηγή: Detroit Food Academy)

Το 1949, ο τριανταενάχρονος Στιβ Χένσον δραστηριοποιούνταν στην Αλάσκα ως ένας ιδιαίτερα επιτυχημένος εργολάβος υδραυλικών έργων. Μέσα σε όλα είχε και την υποχρέωση να φροντίζει για τη διατροφή των εργατών στα συνεργεία του. Έτσι, επινόησε αυτό το  dressing σαλάτας από υλικά που είχε πάντα πρόχειρα για να νοστιμίζει ό,τι έτρωγαν.

Έβγαλε λεφτά στην Αλάσκα ο Χένσον. Κι έτσι, μετά από τρία χρόνια μετακόμισε με την οικογένειά του σε πιο ζεστά κλίματα. Αγόρασε ένα ράντσο αναψυχής (dude ranch) κοντά στη Σάντα Μπάρμπαρα και το ονόμασε «Hidden Valley Ranch».

Το εστιατόριο του ράντσου έγινε εξαιρετικά δημοφιλές και ο Χένσον πρόσθεσε το dressing του στο μενού. Η φίλη του, Όντρεϊ Όβινγκτον που διατηρούσε ένα εστιατόριο στην περιοχή, έπεισε τον Χένσον να προμηθεύει και το δικό της με το συγκεκριμένο dressing. Λίγο αργότερα, ο Χένσον άρχισε να διαθέτει το «ranch» dressing ως συσκευασμένο μείγμα σε τοπικά καταστήματα.

Καθώς οι επισκέπτες του ράντσου επέστρεφαν στα σπίτια τους σε διάφορα μέρη της χώρας, ρωτούσαν τον Χένσον, αν μπορούσε να τους ταχυδρομήσει τα έτοιμα προς ανάμειξη φακελάκια. Ξεκίνησε, λοιπόν, να πουλάει τα φακελάκια μέσω ταχυδρομικών παραγγελιών προς 0,75 δολάρια το ένα. Έστησε δηλαδή μια βιοτεχνία παραγωγής της.

Το 1972 η Clorox την αγόρασε και οι μηχανικοί τροφίμων κατάφεραν να κατασκευάσουν ένα προϊόν που διατηρείται εκτός ψυγείου.

The rest, is History.

Εμείς, εδώ στη Μεσόγειο, ξέρουμε πολλά για τις συνταγές της ανάγκης. Η οργανωμένη μαγειρική είναι παιδί της φτώχειας, γι αυτό και γεννήθηκε στην Ελλάδα. Οπότε, δεν μπορούμε παρά να χαμογελάμε ικανοποιημένοι με την είδηση ότι μια σάλτσα που φτιάχτηκε στο πόδι, με υλικά εκ των ενόντων, για να νοστιμίζει «το τίποτα» βρέθηκε να πωλείται στα καταστήματα των αμερικανικών αεροδρομίων δίπλα στα αναμνηστικά από το Mundial 2026.

Σε αυτό το εξωφρενικό Mundial όπου συνέβησαν τόσες ασχήμιες τις εντυπώσεις τις κέρδισε η Γεύση και αυτό είναι για εμάς τους μάγειρες και γαστρογράφους μια παρηγοριά, αν και δεν θα με πείραζε αν είχα «λιγουρευτεί» και κανέναν από τους παίκτες. Κατά προτίμηση γκολτζή.

B.