Βρετανία: Πρόωρες εκλογές στις 8 Ιουνίου.

Με μια αιφνιδιαστική δήλωση σήμερα το μεσημέρι, η πρωθυπουργός της Βρετανίας Τερέζα Μέι ανακοίνωσε τη διενέργεια πρόωρων εκλογών στις 8 Ιουνίου, σε μία προσπάθεια να εξασφαλίσει ενισχυμένη λαϊκή εντολή, προκειμένου να προχωρήσει σε διαπραγματεύσεις για το Brexit. Η κίνηση αυτή, η οποία έρχεται τρεις εβδομάδες μετά την αίτηση για την ενεργοποίηση του άρθρου 50, πρέπει να λάβει την έγκριση των 2/3 της πλειοψηφίας της Βουλής. Το Συντηρητικό Κόμμα της Μέι κατέχει τις 330 από τις 650 έδρες.

Οι πρώτες αντιδράσεις:
Ευρωπαϊκό Συμβούλιο: “Οι βρετανικές εκλογές δεν αλλάζουν τα σχέδιά της ΕΕ των 27”, δήλωσε ο Πρέμπεν Άαμαν, εκπρόσωπος του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, όταν ρωτήθηκε για τις επιπτώσεις των εκλογών στο χρονοδιάγραμμα των διαπραγματεύσεων για το Brexit. (ΣΚΑΙ)
Εργατικοί: “Χαιρετίζω την απόφαση της πρωθυπουργού να δώσει στον βρετανικό λαό την ευκαιρία να ψηφίσει για μια κυβέρνηση που θα βάζει πρώτα τα συμφέροντα της πλειοψηφίας”, ανέφερε ο ηγέτης των Εργατικών Τζέρεμι Κόρμπιν. (Independent)
Φιλελεύθεροι Δημοκράτες: “Αν θέλετε μια Βρετανία ανοιχτή, ανεκτική και ενωμένη, τώρα είναι η ευκαιρία σας”, δήλωσε ο ηγέτης των Φιλελευθέρων Τιμ Φάρον. (ΣΚΑΙ)
Πρωθυπουργός Σκωτίας: “Ας αντισταθούμε για τη Σκωτία” δήλωσε μέσω twitter η πρωθυπουργός της Σκωτίας, Νίκολα Στέρτζεον (Twitter)

Δημοσκόπηση του Guardian (14-17 Απριλίου)
Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση τα ποσοστά των κομμάτων έχουν ως εξής:
Συντηρητικοί: 44%
Εργατικοί: 26%
UKIP: 11%
Φιλελεύθεροι Δημοκράτες: 10%
Πράσινοι: 4%

Γαλλικό debate: Κέρδισε η πολιτική.

Ήταν κάτι παραπάνω από τη συγκυρία αυτό που μας έκανε να περιμένουμε το χθεσινό τηλεοπτικό debate των γαλλικών εκλογών με ανυπομονησία και ξεπερνούσε το να δούμε ποιος θα κερδίσει τις εντυπώσεις και ποιος θα τσαλακωθεί περισσότερο. Θέλαμε να δούμε εαν μια χώρα με βαθιά πολιτική παράδοση που όρισε την ευρωπαϊκή ιστορία και συνέβαλλε καθοριστικά στην διαμόρφωση της αντίληψή μας για το τί είναι ευρωπαϊκή δημοκρατία είχε ακόμα αποθέματα πολιτικής.

Εαν και αργό ήταν απολαυστικό θέαμα το χθεσινό τόσο από την πλευρά της πολιτικής όσο και της επικοινωνίας.

Η στρατηγική κάθε υποψήφιου έγινε σαφής από την αρχή. Ο Φρανσουά Φιγιόν, μετά τα πολλαπλά “στραπάτσα”,  ήθελε να δηλώσει ακόμα παρών (πιστεύουμε ότι το κατάφερε) και να πλασαριστεί ως ο γνήσιος εκπρόσωπος του συντηρητικού χώρου, ως ο συντηρητικός πολιτικός που μένει όμως πιστός στις αρχές του Ρεπουμπλικανισμού που είναι βαθιά ριζωμένες στη Γαλλία.
Από την άλλη πλευρά, της κεντροαριστεράς και της ευρύτερης αριστεράς (πλην Μελενσόν που έχει ένα πολύ συγκεκριμένο κοινό απεύθυνσης) ο Εμμανουέλ Μακρόν επιχείρησε “να καθαρίσει” σε δύο μέτωπα:
Πρώτα στο μέτωπο του φυσικού του πολιτικού χώρου. Επιλέγοντας να μιλήσει καθαρά και βαθιά πολιτικά σ’ενα κοινό όπως αυτό της γαλλικής κεντροαριστεράς, των φιλελευθέρων και της προοδευτικής αριστεράς που θεωρεί την πολιτική κάτι σχεδόν ιερό, θέλησε να αναδειχτεί ως η μόνη αξιόπιστη και πραγματική προοδευτική λύση απέναντι σε όλες τις εκδοχές της συντήρησης.
Αυτό, το πρώτο, πιστεύω πως το κατάφερε.

Το δεύτερο μέτωπο που ήθελε να κλείσει ήταν αυτό με τον Φιγιόν. Χθες ήθελε να τον “τελειώσει” ως πιθανό entry στο δεύτερο γύρο.
Το κατάφερε; Δεν είμαι σίγουρη. Πάντως οι δημοσκοπήσεις είναι ακόμα μαζί του.

Βίβιαν Ευθυμιοπούλου.

Ό,τι πρέπει να ξέρετε για τις σημερινές εκλογές στη Ολλανδία.

 

“Θα μείνω ανυποχώρητος” είναι το εθνικό σύνθημα στο Βασίλειο των Κάτω Χωρών, “Ik zal handhaven” στα ολλανδικά. Τις επόμενες ώρες θα φανεί αν και σε ποιο βαθμό οι Ολλανδοί θα μείνουν ανυποχώρητοι στις αξίες και τα προτάγματα της φιλελεύθερης δημοκρατίας τους, ultra ανεκτικής μέχρι πρότινος. Το αποτέλεσμα της αυριανής κάλπης στην πατρίδα του Έρασμου και του Σπινόζα αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον, αν όχι με αγωνία, σε πολλές πρωτεύουσες και από τις δυο πλευρές του Ατλαντικού (Euronews).

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν να διατηρεί την πρωτιά το κόμμα του νυν πρωθυπουργού, Μαρκ Ρούτε και να ευνοείται μάλιστα από τη σκληρή στάση του έναντι του Ερντογάν, αφήνοντας δεύτερο κατά περίπου 2,5 μονάδες τον Χερτ Βίλντερς.

Μια γεύση από το debate Ρούτε-Βίλντερς (CNN).

Ποιος όμως είναι ο αποκαλούμενος Ολλανδός Τραμπ; (Euro2Day)

Από τα 28 κόμματα που παίρνουν μέρος στις εκλογές, μόνο τα 6 μπορούν να ελπίζουν σε διψήφια ποσοστά. Αλλά, λόγω του αναλογικού συστήματος, ―εκτός απροόπτου― θα εκπροσωπηθούν τα 14 στο νέο κοινοβούλιο, που αριθμεί μόνον 150 μέλη, μολονότι η χώρα έχει 17 εκατομμύρια πληθυσμό. Ειρήσθω εν παρόδω, διόλου άσχετο όμως, ότι οι μουσουλμάνοι ανέρχονται σε περίπου 1 εκατομμύριο (DW).

Οι Εργατικοί, το κόμμα του γνωστού σε όλους μας Γερούν, μοιάζουν με σκιά του εαυτού τους σε σύγκριση με την εκλογική δύναμη που είχαν το 2012. Αξίζει να προσεχθεί η περίπτωση του Γέσε Κλάβερ, του αποκαλούμενου “Ολλανδού Τρυντώ” (λόγω της ομοιότητάς τους). Είναι ο ανερχόμενος πολιτικός αστέρας των Πρασίνων, και οι καλές δημοσκοπικές επιδόσεις των Οικολόγων πιστώνονται σ’ αυτόν.

Οι Κάτω Χώρες είναι η πέμπτη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης, δεύτερη παγκοσμίως μετά τις ΗΠΑ στις εξαγωγές τροφίμων, τρίτος παγκοσμίως μεγαλύτερος εξαγωγέας γεωργικών προϊόντων. Η σφιχτή δημοσιονομική πολιτική της κυβέρνησης συνασπισμού υπό τον Ρούτε απέδωσε, και η Ολλανδία έχει ανάπτυξη περίπου 2,5% και ανεργία κάτω από 5%.

Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται κατ’επανάληψη είναι “Γιατί πάνε θυμωμένοι στις κάλπες οι Ολλανδοί;” (Το Ποντίκι).

Σε κάθε περίπτωση η μεγάλη μέρα ήρθε, οι κάλπες έχουν ανοίξει από το πρωί, κάλπες έχουν στηθεί παντού στη χώρα (μέχρι και στους σταθμούς του Μετρό!) και θα κλείσουν στις 10.00 ώρα Ελλάδος.

Την πορεία της εκλογικής διαδικασίας και τ’αποτελέσματα εμείς τα παρακολουθούμε από το Live Blog του Politico και το social media desk της DeutscheWelle.

Μαρία Χούκλη

Το Σιν Φέιν ο πραγματικός νικητής των εκλογών στη Β.Ιρλανδία.

Η ηγέτης του Sinn Fein Michelle O’Neill πανηγυρίζει για τα αποτελέσματα σε κέντρο καταμέτρησης ψήφων στην πόλη Ballymena στη Βόρεια Ιρλανδία. Φωτογραφία: Niall Carson/PA

Με διαφορά μόλις 1.000 ψήφων και 1 βουλευτικής έδρας, το Δημοκρατικό Ενωτικό Κόμμα (DUP) της Βόρειας Ιρλανδίας κέρδισε τις εκλογές που διεξήχθησαν την Πέμπτη (FACT). Μεγάλος νικητής το Σιν Φέιν που αύξησε θεαματικά τις δυνάμεις του εκμηδενίζοντας τη διαφορά των 10 εδρών που είχε από το DUP.

Θεαματική και η προσέλευση στις κάλπες. Η συμμετοχή έφτασε το 64,8% που είναι και το μεγαλύτερο ποσοστό μετά τις εκλογές που ακολούθησαν τη συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής το 1998 και κατά 10 μονάδες υψηλότερο από τη συμμετοχή στις εκλογές του Μαίου του 2016.

Τώρα τα δύο κόμματα έχουν στη διάθεσή τους τρεις εβδομάδες για να σχηματίσουν κυβέρνηση. Εφόσον δεν τα καταφέρουν είτε θα προκηρυχθούν νέες εκλογές είτε, το πιθανότερο, θα αρθεί το αυτοδιοίκητο της περιοχής και η διοίκηση θα επιστρέψει στο βρετανικό κοινοβούλιο του Westminster, για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια.

Πηγές: BBC, Independent, The Guardian.

Εκλογές στην Ευρώπη (22/02/2017): “Ιεροσυλίες” στη Γερμανία, κρίσιμη εβδομάδα στη Γαλλία, “χαβαλές” στην Ολλανδία.

Γράφει η Μαρία Χούκλη.

*Γερμανία: Ο Σουλτς τα βάζει με τα “τοτέμ” της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας.

url-12

Η Μέρκελ πέρασε μπροστά (news247) από τον “άνθρωπο που κάνει ευτυχισμένους τους Σοσιαλιστές” όπως αποκαλεί τον Σούλτς το περιοδικό Focus. Μην φανταστείτε, όμως, ότι άνοιξε πολύ η ψαλίδα. Τα αδελφά κόμματα CDU/CSU, σύμφωνα με δημοσκόπηση που δημοσίευσε πάλι η Bild, όμως άλλης εταιρείας από εκείνη που έδινε προβάδισμα στο SPD, προηγούνται με μια μονάδα των κυβερνητικών εταίρων. Μέτρα σαν αυτό που αποκάλυψε το Reuters (DW), ότι οι υπηρεσίες ασφάλειας θα έχουν δικαίωμα πρόσβασης στις ηλεκτρονικές συσκευές (κινητών τηλεφώνων, tablet και laptop) των προσφύγων που θα αιτούνται άσυλο, εκτιμάται πώς θα ενισχύσουν τα πανιά της Μέρκελ.

Αντιθέτως, ο Σούλτς ποντάρει στην μετακίνηση των Σοσιαλιστών αριστερότερα, με γενναίες υποσχέσεις στο πεδίο των κοινωνικών παροχών. Ο πρώην πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου επιτέθηκε στον Γκέρχαρντ Σρέντερ (euro2day), ένα από τα τοτέμ της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας, επικρίνοντας τις φιλελεύθερης εμπνεύσεως μεταρρυθμίσεις του στην αγορά εργασίας που πραγματοποιήθηκαν από το 2003 έως το 2005 . Τα μέτρα αυτά, γνωστά με την ονομασία “Ατζέντα 2010”, αποτελούσαν για καιρό ένα λάβαρο για το SPD, καθώς περιλάμβαναν μειώσεις των κοινωνικών επιδομάτων και αύξαναν την πίεση στους ανέργους για να επιστρέψουν στην εργασία.

Ο επικεφαλής του Ινστιτούτο Forsa εξηγεί στην Handelsblatt γιατί ματαιοπονεί ο υποψήφιος του SPD και δεν θα καταφέρει να κερδίσει τους ψηφοφόρους που έχασε το κόμμα του. “Οι Γερμανοί προτιμούν διασφαλισμένες θέσεις εργασίας έστω και με συγκρατημένες απολαβές, από αλόγιστες δαπάνες που θα βάλλουν σε κίνδυνο την απασχόληση”. Είναι πολύ νωρίς για ασφαλή συμπεράσματα, προειδοποιούν οι σοβαροί αναλυτές. Οι κάλπες απέχουν επτά ολόκληρους μήνες, χρόνος που στην πολιτική ισοδυναμεί με αιώνα, ιδίως σε καιρούς μεγάλης ρευστότητας, σαν αυτούς που διανύει ακόμη και η πειθαρχημένη γερμανική κοινωνία.

*Γαλλία: Η κρίσιμη εβδομάδα των εκλογών.

url-13

Αν επιβεβαιωθούν και αυτή τη φορά τα στατιστικά δεδομένα, τότε μπορεί να βρεθούμε ενώπιον μιας ανατροπής της ανατροπής. Η πρωτιά της Μαρίν Λεπέν δεν αμφισβητείται. Η ηγέτης του Εθνικού μετώπου αποδεικνύεται “αδιάβροχη” ακόμη και όταν κατηγορείται ότι καρπώθηκε χρήματα του Ευρωκοινοβουλίου για να πληρώσει κομματικούς συνεργάτες.  Δεν θα προέλθει από εκεί η είδηση. Έρευνα της Opinionway (Ημερησία)για την εφημερίδα Les Echos, εμφανίζει τα ποσοστά του Μακρόν να υποχωρούν σε όλες τις προνομιακές για εκείνον κοινωνικές ομάδες και να σταθεροποιείται άν όχι να βελτιώνει την δυναμική του ο Φιγιόν. Και οι δύο εξασφαλίζουν ποσοστό 20% στον πρώτο γύρο, σύμφωνα με τη δημοσκόπηση.

Η τελευταία εβδομάδα του Φεβρουαρίου είναι η αποφασιστική στιγμή, όπως την αποκαλεί ο πολιτικός αναλυτής Ολιβιέ Ντυαμέλ στην εφημερίδα Le Monde. Η προεκλογική εκστρατεία στη Γαλλία εισέρχεται σιγά-σιγά στη φάση της αποκρυστάλλωσης της δυναμικής των κυρίων υποψηφίων για το Μέγαρο των Ηλυσίων, με βάση την ιστορία των προεδρικών αναμετρήσεων. Οι ψηφοφόροι έχουν σχηματίσει πλέον άποψη τι θα πουν στην κάλπη, τουλάχιστον στον πρώτο γύρο. Το παιχνίδι μπαίνει στην πιο σκληρή του φάση.

 

*Ολλανδία: Kamergotchi

geert_wilders_party_may_win_the_most_seatsx_but_will_it_govern_-_wolfgang_rattay_-_reuters.jpg_108505876
O Geert Wilders

Εικοσιδύο ημέρες μας χωρίζουν από τις βουλευτικές εκλογές στην Ολλανδία, το πρώτο μετά Βrexit και μετά-Τράμπ crash test σε χώρα του ευρωπαϊκού πυρήνα. Προεξοφλείται πρωτιά του Ακροδεξιού κόμματος του Χέιρτ Βιλντερς με δεύτερο τους κεντροδεξιούς του Μαρκ Ρούτε. Ο νυν πρωθυπουργός εξακολουθεί να έχει τη στήριξη του επιχειρηματικού κόσμου αλλά στις κάλπες θα προσέλθουν και οι πολίτες που ακούν με ευχαρίστηση τα συνθήματα του Βίλντερς με τελευταίο το “Δεν μισώ τους Μουσουλμάνους, μισώ το Ισλάμ” καθώς και τα πύρινα κηρύγματά του κατά του ευρώ. Οι πιθανότητες να γίνει πρωθυπουργός είναι σχεδόν μηδενικές αλλά ο σχηματισμός κυβέρνησης συνασπισμού από όλα τα άλλα κόμματα δεν θα είναι περίπατος, εκτιμά αναλυτής του think tank CER.

Εν τω μεταξύ, κυκλοφόρησε ψηφιακή εφαρμογή που ζητεί από τους χρήστες να επιλέξουν ποιον υποψήφιο θα “διατηρήσουν ζωντανό” μέχρι τις 15 Μαρτίου. H εφαρμογή ονομάζεται kamergotchi , από το ιαπωνικό ηλεκτρονικό παιχνίδι tamagotchi και τη λέξη kamer (Tweede Kamer-Κάτω Βουλή).Το έχουν κατεβάσει εκατό χιλιάδες χρήστες και ο αριθμός αυξάνει συνεχώς.

Για να λαμβάνετε στο εμέηλ σας το δελτίο με τις σημαντικότερες ειδήσεις της ημέρας εγγράφεστε εδώ.

Πώς θα παρακολουθήσουμε τ’αποτελέσματα των αμερικανικών εκλογών.

Την Τρίτη 8 Νοεμβρίου ανοίγουν οι κάλπες για τις αμερικανικές εκλογές. Σε 33 από τις 50 πολιτείες (και στην Περιφέρεια της Κολούμπια) η ψηφοφορία ξεκινά πριν την ημέρα των εκλογών. Σε κάποιες πολιτείες η ψηφοφορία ξεκινά 50 ολόκληρες ημέρες πριν την Τρίτη των εκλογών. Στο πέρασμα των χρόνων μεγαλώνει ο αριθμός όσων ψηφίζουν πριν την ημέρα των εκλογών. Το 2012 σχεδόν μία στις τρεις ψήφους ρίχτηκε πριν την Τρίτη των εκλογών.

Αποτελέσματα μπορεί και να γνωρίζουμε γύρω στις 2.00 με 3.00 τα ξημερώματα της Τετάρτης (ώρα Ελλάδος). Εαν και, σύμφωνα με τα περισσότερα ειδησεογραφικά πρακτορεία, φέτος θα μπορούμε να μιλήσουμε με βεβαιότητα για τον νικητή αρκετά αργότερα. Ίσως και να χρειαστεί να περιμένουμε μέχρι τις 5.00 το πρωί της Τετάρτης (ώρα Ελλάδος).

Πώς μπορούμε να παρακολουθήσουμε τ’αποτελέσματα:

Ελληνικά Μέσα:

  • Εμείς εδώ στο FACT θα καλύπτουμε μέσω του λογαριασμού μας στο twitter επιλεκτικά πηγές. Όπως κάνουμε και στο καθημερινό μας δελτίο, δηλαδή. Το twitter account μας είναι το @FACT_gr. Στην ίδια λογική θα χρησιμοποιήσουμε και τη σελίδα μας στο facebook. Είναι αυτή.
  • Η Naftemporiki.gr θα καλύψει σε διαρκή ροή αποτελέσματα σε όλη τη διάρκεια της νύχτας. Όπως μας πληροφόρησαν μετά από αίτημά μας, τα αποτελέσματα θ’αποτυπώνονται σε interactive γράφημα.
  • Το Kathimerini.gr μας πληροφόρησε ότι θα καλύψει κι αυτό τα αποτελέσματα σε διαρκή ροή από την Αθήνα αλλά και μέσω του ανταποκριτή της εφημερίδας “Καθημερινή” στις ΗΠΑ, Αθανάσιου Έλις.
  • Το CNN Greece μας ενημέρωσε ότι θα μεταδίδει αποτελέσματα σε διαρκή ροή και θα έχει και προσκεκλημένους στο studio του.

Διεθνή Μέσα:

  • To Twitter θα φιλοξενεί το “Elections Night” του δημοφιλούς Buzzfeed. Οι χρήστες μπορούν να το παρακολουθήσουν από το elections.twitter.com.
  • Το YouTube θα ξεκινήσει live μεταδόσεις στις 2.00 μετά τα μεσάνυχτα της Τρίτης (ώρα Ελλάδος) κι από τα συνεργαζόμενα, με την πλατφόρμα, κανάλια: NewsNBC, PBS, MTVNews, Bloomberg, Telemundo  και πιο εναλλακτικά The Young Turks , Complex News.
  • Στο Facebook βέβαια θα υπάρξει μεγάλη κίνηση. Η δική μας επιλογή και πρόταση αφορά τις εξής σελίδες:
    – Οι New York Times θα ξεκινήσουν τα Live μέσω facebook στις 23.00 ώρα Ελλάδος.
    – Η Washington Post θα έχει live το newsroom της από τις 23.00 ώρα Ελλάδος.
    – Το Vox θα μεταδίδει live από το επιτελείο της Χίλαρι Κλίντον στη Νέα Υόρκη.
    – Πιο εναλλακτικά, το Al Jazeera θα μεταδίδει κι αυτό live μέσω facebook από κάποια ώρα και μετά.

Αμερικανικές εκλογές: Τί έδειξε το τρίτο debate.

Είναι μια παρατήρηση που επανέρχεται σε τακτά χρονικά διαστήματα και στις δύο καμπάνιες που έκανε και σίγουρα από την πρώτη στιγμή που ο Ντόναλντ Τράμπ εμφανίστηκε ως διεκδικητής πρώτα του χρίσματος του υποψηφίου των Ρεπουμπλικανών και στη συνέχεια του αξιώματος του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών: “Δεν είναι δυνατόν να τα κάνει όλα αυτά. Θέλει να χάσει τις εκλογές”.

Είναι εξαιρετικά δύσκολο σε οποιονδήποτε να δεχτεί ότι πολλά από τα καμώματα του Τραμπ κατά τον προεκλογικό αγώνα είναι προϊόν κάποιου σχεδίου που εκπονήθηκε από κάποια ομάδα policy makers του Ρεπουμπλιανικού Κόμματος σε συνεργασία μ’ενα πλήθος ειδικών στη στρατηγική της επικοινωνίας και τη διαχείριση Τύπου. Παρ’όλη τη μυθοποίησή τους από την ποπ κουλτούρα, οι προεκλογικές καμπάνιες στις ΗΠΑ είναι πράγματι ένας κανονικός στρατός στη μάχη για τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης, καθώς στελεχώνονται από τους καλύτερους ειδικούς στον τομέα τους, συνεπικουρούμενους από ολόκληρες ομάδες στατιστικών και data analysts, πλέον.

Μετά και το τρίτο debate, λοιπόν τα πράγματα είναι απολύτως σαφή: ο Ντόναλτ Τραμπ δεν εφαρμόζει κάποια στρατηγική που εκπόνησε το σοφιστικέ του επιτελείο, δεν προσποιείται τίποτα για να κερδίσει από τη δεξαμενή της οργής, δεν παριστάνει τον εκκεντρικό ή τον εκρηκτικό χαρακτήρα, δεν προσποιείται ότι περιφρονεί τους θεσμούς και το Σύνταγμα της χώρας τους. Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι όντως αυτό που βλέπουμε.  Κι αν πρέπει να επισημάνουμε μόνο μία επιτυχία της Χίλαρι Κλίντον σ’αυτά τα τρία debates θα ήταν ακριβώς αυτή: όπως και στα δύο προηγούμενα debates έτσι και σ’αυτό η Κλίντον κατάφερε να αποδείξει ότι ο Τραμπ είναι απολύτως ακατάλληλος στο επίπεδο της πνευματικής και ψυχικής συγκρότησης να αναλάβει μια δουλειά που ανάμεσα στις αρμοδιότητές της είναι η διαχείριση ενός πυρηνικού οπλοστασίου.

Ο Τραμπ όπως και στα δύο προηγούμενα debate άρχισε καλά. Έδειξε ψύχραιμος και συγκροτημένος. Μας έδινε την εντύπωση ότι έστω και στο τελευταίο debate θα έδειχνε να υπηρετεί ένα συγκεκριμένο στρατηγικό στόχο που δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από το να συγκρατήσει το ρεύμα φυγής των στελεχών του ρεπουμπλικανικού κόμματος και να περιορίσει τις απώλειες σε προπύργια των Ρεπουμπλικανών όπως αυτές καταγράφονται στις τελευταίες δημοσκοπήσεις.

Όμως όχι. Μετά από 45′ λεπτά έχασε για άλλη μια φορά το focus του και την ψυχραιμία του. Άρχισε να βρίζει και να παραλογίζεται μέχρι να δώσει, στην καμπάνια του το τελικό χτύπημα: Όταν ρωτήθηκε εαν θα αποδεχτεί το αποτέλεσμα των εκλογών εκείνος απάντησε: “Θα το αποφασίσω εκείνη τη στιγμή. Θα σας κρατήσω σε σασπένς”.

Για να το δούμε λίγο αυτό. Η απροθυμία του να σπεύσει να δηλώσει ότι θ’αποδεχτεί την ειρηνική μετάβαση στην εξουσία, θέμα ταμπού για τη δημοκρατική παράδοση των ΗΠΑ και ειδικά του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, πέραν από άλλη μια επίδειξη περιφρόνησης προς το πολίτευμα θα έχει απολύτως απτές και μετρησιμες συνέπειες. Τα τελευταία στελέχη των Ρεπουμπλικανών που έχουν απομείνει να τον στηρίζουν είναι βέβαιο ότι τις επόμενες ημέρες θα βρεθούν σε πολύ δύσκολη θέση καθώς ο Τύπος θα τους κυνηγήσει ανελέητα για να πάρουν θέση απέναντι σ’αυτή την εξωφρενική δήλωση.

Για τη Χίλαρι Κλίντον ήταν η καλύτερη από τις τρεις εμφανίσεις στις τηλεμαχίες. Έδειξε ότι έχει πλέον μάθει τη φόρμουλα εξουδετέρωσης του Τραμπ, την δοσολογία του πότε θα αγνοήσει τον Τραμπ και πότε πρέπει να μπει σε καυγά μαζί του. Σημειώνουμε εδώ και το εξής φαινόμενο: για τους δημοσιογράφους ήταν και είναι εξαιρετικά δύσκολο να καλύπτουν ψύχραιμα όλο αυτό που κάνει ο Τραμπ και για να εξισορροπήσουν τα ρεπορτάζ, έγιναν υπερβολικά σκληροί απέναντι στην Κλίντον σφυροκοπώντας την ξανά και ξανά με ερωτήσεις για θέματα που έχει ήδη απαντήσει με επάρκεια. Έτσι και εχθές. Απάντησε από την αρχή για τα πάντα. Μέχρι και για τα λεγόμενα “αδικαιολόγητα”, τη χρήση του προσωπικού της εμέηλ, το Ίδρυμα Κλίντον και όλα αυτά που την έχουν χρωματίσει ως διαπλεκόμενη. Αλλά το έκανε για άλλη μια φορά ήρεμα με επάρκεια. Η στρατηγική του να σταθεί ήρεμη, ψύχραιμη, σταθερή απέναντι στον Τραμπ φαίνεται ότι απέδωσε καρπούς.

Εαν η Χίλαρι Κλίντον κερδίσει τις εκλογές, δεν θα έχει κερδίσει μόνον η Δημοκρατία, όπως εκτιμούν οι πολιτικοί αναλυτές. Στο επίπεδο της στρατηγικής της επικοινωνίας θα είναι μια νίκη της ευπρέπειας, της συγκρότησης, της μετριοπάθειας, απέναντι στην οξύτητα, τον ακραίο λαϊκισμό και το λόγο μίσους, όλα αυτά που κάποιοι, είτε από άγνοια είτε από δόλο, διαφημίζουν ως δηλωτικά αληθινα δυναμικού πολιτικού. Πέραν όλων των άλλων είναι και μια μάχη ύφους και τακτικών επικοινωνίας. Είναι η μάχη της μετριοπάθειας απέναντι στην πολωση με τακτικές όξυνσης. Και η νίκη θα είναι στην κυριολεξία επί των επικοινωνιακών σημείων.

Βίβιαν Ευθυμιοπούλου, Σύμβουλος Στρατηγικής στην Επικοινωνία.

 

Αμερικανικές εκλογές: Ώρα για το τρίτο και τελευταίο debate.

Απόψε στις 9.00 μ.μ. (ώρα Ανατολικών Ακτών) και 4.00 π.μ ώρα Ελλάδος, θα διεξαχθεί το τρίτο και τελευταίο debate μεταξύ των δύο υποψηφίων για τον θώκο του Προέδρου των ΗΠΑ.

Το ντιμπέιτ θα διεξαχθεί στο Πανεπιστήμιο της Νεβάδα στο Λας Βέγκας (UNLV) και θα διαρκέσει, περίπου, μιάμιση ώρα και μπορούμε να το δούμε στα μεγαλύτερα ειδησεογραφικά σάιτ μέσω ίντερντετ.

Τη διαδικασία θα συντονίσει ο δημοσιογράφος του Fox News Chris Wallace, πολυβραβευμένος ως άνκορμαν στο Fox στο οποίο εργάζεται από το 2003. Έχει καλύψει για λογαριασμό του καναλιού κάθε σημαντικό πολιτικό γεγονός και είναι γνωστός για το επιθετικό ύφος των ερωτήσεών του τόσο προς τους Ρεπουμπλικανούς όσο και προς του Δημοκρατικούς.

Το debate θα αποτελείται από έξι (6) δεκαπεντάλεπτες ενότητες ερωτήσεων. Κάθε υποψήφιος θα έχει στη διάθεσή του δυο λεπτά για ν’απαντήσει σε κάθε ερώτηση και μια ευκαιρία στον αντίπαλό του. Οι έξι ενότητες θα καλύπτουν την μετανάστευση, το χρέος, την πλήρωση των κενών θέσεων στο Ανώτατο Δικαστήριο, την Οικονομία και την Εξωτερική Πολιτική.

Πληροφορίες από το Politico.

Διαβάστε τις αναλύσεις για τα δύο προηγούμενα debates που δημοσιεύσαμε στο FACT.

Για το πρώτο έγραψε ο Ευτύχης Βαρδουλάκης (Σύμβουλος Στρατηγικής- Stratego Communications)
Για το δεύτερο έγραψε ο Άκης Γεωργακέλλος (Σύμβουλος Στρατηγικής – Stratego Communications)
Για το τρίτο θα γράψει η υπογράφουσα, Σύμβουλος Στρατηγικής και επιμελήτρια του Fact )

Βίβιαν Ευθυμιοπούλου.

 

Δεύτερο debate μεταξύ Κλίντον- Τραμπ. Ποιος κέρδισε;

Γράφει ο Άκης Γεωργακέλλος*

Το τελικό ερώτημα μετά από κάθε debate είναι πάντα ένα: Ποιος νίκησε; Η απάντηση, στην πραγματικότητα, εξαρτάται από το πώς ορίζουμε τη «νίκη». Αν νικητή θεωρούμε αυτόν που μια στροφή πριν το τέλος φαίνεται πιο κοντά στην επικράτηση, τότε νικήτρια του 2ου debate ήταν η Κλίντον, αφού το πέρασε και αυτό χωρίς να χάσει το προβάδισμα που καταγράφεται να έχει στις δημοσκοπήσεις. Αν, όμως, ως νικητή θεωρούμε αυτόν που βελτίωσε τη θέση του σε σχέση με το πού βρισκόταν πριν το debate, τότε τον πόντο τον παίρνει ο Τραμπ, αφού από εκεί που τον βλέπαμε σε ελεύθερη πτώση λόγω του #TrumpTape, τώρα είναι ξανά μέσα στο παιχνίδι.

Προσωπικά είμαι περισσότερο κοντά στη δεύτερη προσέγγιση. Ασφαλώς είναι επιτυχία για την Κλίντον ότι έχουν περάσει 2 από τα 3 debate και αυτή προηγείται. Όμως, ας θυμηθούμε πώς ήταν τα πράγματα για τον Τραμπ πριν τη χτεσινή βραδιά και ας δούμε πώς είναι τώρα: Η όλη συζήτηση ήταν αποκλειστικά γύρω από τα όσα έλεγε στο γνωστό βίντεο –τώρα όχι πια, έβαλε κι άλλα θέματα στο τραπέζι. Κι επιπλέον, σημαντικά στελέχη των Ρεπουμπλικάνων δήλωναν ότι τον εγκαταλείπουν –ως δια μαγείας, αυτό ούτε καν αναφέρθηκε στο debate (κι αυτό ήταν σίγουρα και ένα τακτικό λάθος της Κλίντον). Συνολικά, πάντως, και οι δύο υποψήφιοι ήταν πολύ καλά προετοιμασμένοι και –με λίγες εξαιρέσεις- συνεπείς ως προς τη στρατηγική τους.

Η Κλίντον σίγουρα έδειχνε πολύ περισσότερο «προεδρική». Κι αυτό είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό αν σκεφτούμε πως έχει να ξεπεράσει το γεγονός ότι κανείς δεν είναι εξοικειωμένος με την εικόνα μιας γυναίκας Προέδρου των ΗΠΑ. Ήταν ήρεμη, γεμάτη αυτοπεποίθηση ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές της βραδιάς. Δεν διέκοπτε αλλά και δεν δεχόταν εύκολα τις διακοπές. Η ούτως ή άλλως δυνατή εικόνα της, ήταν ακόμα πιο βελτιωμένη –για παράδειγμα, αυτή τη φορά δεν κοιτούσε τις σημειώσεις της, ενώ απευθυνόταν με άνεση στους πολίτες που της έκαναν ερωτήσεις. Πήγαινε το μήνυμά της ως το τέλος, σχεδόν σε κάθε απάντηση, με απόλυτη στοχοπροσήλωση. Έδινε αρκετά συγκεκριμένες απαντήσεις για τις πολιτικές που σκοπεύει να ακολουθήσει και απέφευγε τις γενικολογίες. Με κάθε ευκαιρία προέβαλε τις αξίες που έχουν κεντρική θέση στον πολιτικό λόγο της (συνεργασία, σεβασμός στη διαφορετικότητα, πίστη στο ότι οι ΗΠΑ είναι «το καλό») και, σε αντιδιαστολή, προσπάθησε να χρησιμοποιήσει τις πρόσφατες αποκαλύψεις κατά του Τραμπ για να υπενθυμίσει πώς αντιμετωπίζει όχι μόνο τις γυναίκες, αλλά σχεδόν κάθε κρίσιμη εκλογικά κοινωνική ομάδα. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι –με ποδοσφαιρικούς όρους- η Κλίντον χτες έπαιξε περισσότερο για να μην χάσει. Αν τελικά το αποτέλεσμα των εκλογών δεν είναι υπέρ της, σίγουρα θα θυμηθεί ότι πριν το 2ο debate είχε την ευκαιρία να τελειώσει τον αντίπαλό της, αλλά δεν το έκανε.

Ο Τραμπ, από την πλευρά του, υπηρέτησε με συνέπεια την «ανορθόδοξη» εικόνα που έχει κτίσει από την αρχή της καμπάνιας του. Μπήκε πολύ δυνατά, για να κάνει την αντεπίθεσή του, και ιδίως στο πρώτο κομμάτι αξιοποίησε σχεδόν κάθε απάντησή του για να θέσει νέα θέματα στην ατζέντα. Βρήκε την ευκαιρία να εντάξει το Obamacare στην πρώτη του απάντηση, τον ρώτησαν για τις πρόσφατες αποκαλύψεις εναντίον του και απάντησε για το ISIS και, βέβαια, κορύφωσε αυτή την προσπάθεια βάζοντας στο τραπέζι τις κατηγορίες εναντίον του Μπιλ Κλίντον και, στη συνέχεια, εναντίον της Χίλαρι Κλίντον για το θέμα των email. Επανέλαβε αρκετές φορές την κεντρική του θέση, ότι αυτός μπορεί να κάνει πράξεις, σε αντίθεση με την αντίπαλό του και γενικώς τους παλαιότερους πολιτικούς που είναι όλο λόγια. Χρησιμοποίησε πολύ σκληρές εκφράσεις, όπως ότι η Κλίντον «έχει μίσος στην καρδιά της». Στην πορεία της βραδιάς κουράστηκε κάπως, δεν ξέφυγε πάντως από τη στρατηγική του. Και βέβαια, δεν υπάρχει τίποτα πιο χαρακτηριστικό της όλης ανορθόδοξης παρουσίας του, από το γεγονός ότι πέρασε σχεδόν το μισό debate κόβοντας βόλτες πίσω από την Κλίντον την ώρα που μιλούσε –και κυριολεκτικά προσπάθησε να μην της χαρίσει ούτε μισό πλάνο 100% δικό της…

Οι μόνες απαντήσεις που έδωσαν και οι δύο και φάνηκαν εκτός στρατηγικής, ήταν στην τελευταία ερώτηση («πείτε κάτι θετικό για τον αντίπαλό σας»). Και οι δύο, λέγοντας κάτι καλό για τον άλλον, έδειξαν υπεράνω και δυνατοί. Όμως, άθελά τους, επέλεξαν να αναγνωρίσουν στον αντίπαλο στοιχεία που συγκρούονται με όλη την κριτική που του κάνουν. Η Κλίντον εξήρε τα παιδιά του Τραμπ (το οποίο τον δείχνει καλό οικογενειάρχη και αποδυναμώνει τη σεξιστική εικόνα του) και ο Τραμπ τη μαχητικότητα της Κλίντον (σε αντίθεση με όσα έλεγε επίμονα στο προηγούμενο debate ότι δεν έχει σθένος και αντοχές – «stamina»).

Σε επίπεδο συμβολισμών, έχει τη σημασία του το γεγονός ότι οι δύο υποψήφιοι δεν αντάλλαξαν χειραψία όταν συναντήθηκαν στο ξεκίνημα. Αυτό ήταν μάλλον πρωτοβουλία της Κλίντον στο πλαίσιο της αντιμετώπισης του Τραμπ μετά τις σεξιστικές του δηλώσεις, αφού βλέποντας κανείς προσεκτικά το βίντεο, θα μπορούσε να διακρίνει ένα κάπως αμήχανο βήμα του Τραμπ προς την Κλίντον, η οποία όμως δεν ανταποκρίνεται και τελικά μένουν και οι δύο στις θέσεις τους. Αντιθέτως, στο τέλος, με επίσης αμήχανη πρωτοβουλία του Τραμπ, δίνουν τα χέρια. Έχουν προφανώς παίξει ρόλο και οι απαντήσεις στην τελευταία ερώτηση.

Λίγο πριν την τελική ευθεία, λοιπόν, η Κλίντον καταγράφεται μπροστά. (Ας βάλουμε πάντως και έναν αστερίσκο γιατί διεθνώς στις εκλογικές μάχες των τελευταίων ετών, οι πιο αντισυστημικές και λαϊκίστικες υποψηφιότητες συχνά καταγράφουν μεγαλύτερα του αναμενομένου ποσοστά –αποτέλεσμα της διεθνούς κατάστασης αλλά ίσως και του διαφορετικού πολιτικού λόγου που ευνοεί η νέα πραγματικότητα των social media.)  Συγγνώμη αλλά δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό του κλισέ που ισχύει και για τους δύο αντιπάλους, αλλά κυρίως για τον Τραμπ: στο debate του Λας Βέγκας θα παίξει τα ρέστα του!

*Ο Άκης Γεωργακέλλος είναι Σύμβουλος Στρατηγικής στην Επικοινωνία και managing partner στην εταιρεία Stratego.

 

Είναι αυτό το “θανατηφόρο χτύπημα” στον Τραμπ ;

Το πρωί της Παρασκευής 7 Οκτωβρίου και στα γραφεία της εφημερίδας Washington Post χτύπησε το τηλέφωνο του συντάκτη David Fahrenthold. “Σ’ενδιαφέρει να δεις ένα βίντεο με τον Τραμπ που δεν έχει προβληθεί ποτέ ξανά;”, ρώτησε η ανώνυμη πηγή. Φυσικά ο συντάκτης απάντησε καταφατικά και μόλις είδε το ολιγόλεπτο βίντεο ξεκίνησε το σπριντ της αποκάλυψης της ιστορίας (The Washington Post).

Το βίντεο χρονολογείται από το 2005 και αφορά μια συζήτηση του Ντόναλντ Τραμπ και του Billy Bush (ξάδελφο του πρώην αμερικανού προέδου J.W.Bush). Η συζήτηση ελάμβανε χώρα μέσα στο van της εκπομπής “Access Hollywood” του τηλεοπτικού καναλιού NBC κι ενώ αυτό κατευθυνόταν προς το στούντιο της εκπομπής στην οποία θα εμφανιζόταν ο Τραμπ ως καλεσμένος του Μπίλυ Μπους.

Στο βίντεο ακούμε τη φωνή του υποψηφίου των Ρεπουμπλικανών ενώ αφηγείται την απόπειρα να κάνει σεξ με μια γυναίκα που στο ηχητικό λέγεται “Νάνσυ”. Ήταν παντρεμένη και αρνήθηκε τις προτάσεις του Τραμπ εαν κι εκείνος πριν επιχειρήσει να την αρπάξει δια της βίας αποπειράθηκε να την δελεάσει με τα λεφτά του προτείνοντάς της να πάνε για ψώνια για να αγοράσουν έπιπλα για το σπίτι τους. Πέραν του ύφους της συνομιλίας φέρεται να λέει πως “Όταν είσαι σταρ μπορείς να τις κάνεις ό,τι θες”.

Το ύφος της συνομιλίας είναι τέτοιο που πολλά τηλεοπτικά μέσα, όπως το CNN, μπήκαν στο δίλημμα για το εαν θα πρέπει να το μεταδώσουν. Τη γνησιότητα του βίντεο την παραδέχτηκε αμέσως ο Ντόναλντ Τραμπ με βίντεο που δημοσίευσε στο facebook όπου απολογείται για το λάθος του αλλά καταγγέλλει τη δημοσίευσή του ως απόπειρα των Δημοκρατικών ν’αλλάξουν τη συζήτηση ενώ ανακοίνωση εξέδωσε και Billy Bush στην οποία αναφέρει ότι ντρέπεται για τη συνομιλία και ότι από τότε έχει ωριμάσει ως άνθρωπος και σήμερα δεν θα την επαναλάμβανε.

Ποιο ακριβώς είναι το ζήτημα που έχει δημιουργηθεί;

Όσοι παρακολουθούν την αμερικανική κοινή γνώμη σε βάθος χρόνου καταλαβαίνουν ότι το ζήτημα που δημιουργήθηκε ξεπερνά την έτσι κι αλλιώς γνωστή περιφρόνηση του Τραμπ προς το γυναικείο φύλο. Εαν πάμε λίγο πίσω στο χρόνο, στην εποχή του σκανδάλου Κλίντον-Μόνικας Λουίνσκι θα θυμηθούμε ότι η βασική κριτική που δέχτηκε ο Κλίντον τόσο από τους ορκισμένους αντιπάλους του όσο κι από τους πολιτικούς του φίλους δεν περιορίζονταν στο ζήτημα της απιστίας. Τον κατηγόρησαν ότι έκανε κατάχρηση της εξουσίας του και μάλιστα μέσα στο ίδιο το Οβάλ Γραφείο, το απόλυτο σύμβολο εξουσίας στον πλανήτη σε βάρος μια νέας γυναίκας την οποία η οικογένειά της, μια μέση αμερικανική οικογένεια είχε εμπιστευθεί στην αμερικανική πολιτεία. Αυτή ήταν τότε η ουσία του σκανδάλου Λουίνσκι.

Σήμερα, αυτό που θα στοιχίσει στον Τραμπ, δεν είναι μόνο το ύφος της συνομιλίας και η φύση των σχολίων. Είναι ότι επιμένει να ριχτεί σε μια παντρεμένη γυναίκα την οποία για να την πείσει χρησιμοποιεί τον πλούτο και την κοινωνική του θέση. Μπορούμε όλοι να φανταστούμε την εντύπωση που θα κάνει αυτό στον μέσο, συντηρητικό ψηφοφόρο της μεσαίας τάξης και μάλιστα αυτόν που τον ακολουθεί μέσα στο πλαίσιο του ασαφούς αντισυστημισμού απέναντι στα “πολιτικά τζάκια”.

Ο σάλος ήταν τεράστιος. Σύμφωνα με τη Washington Post που έκανε την αποκάλυψη, μόλις δημοσίευσε το βίντεο στο σάιτ της υπήρξε στιγμή που έβλεπαν το βίντεο 100.000 χρήστες ταυτοχρόνως με αποτέλεσμα να “κρασάρει” για λίγα λεπτά ο σέρβερ της.

Οι πιο σφοδρές αντιδράσεις αυτή τη στιγμή καταγράφονται (The Washington Post) στο στρατόπεδο των Ρεπουμπλικανών. Από τον πρόεδρο της Εθνικής Επιτροπής Ρεπουμπλικανών μέχρι κορυφαίας στελέχη – Γερουσιαστές του κόμματος, όλοι έσπευσαν να καταγράψουν τον αποτροπιασμό τους.

Η αποκάλυψη μπορεί να λειτουργήσει ως “θανατηφόρο χτύπημα” στην καμπάνια Τραμπ. Μένει να το δούμε. Ενόψει μάλιστα του πολύ κρίσιμου debate της Κυριακής…

Βίβιαν Ευθυμιοπούλου.