Βρετανία: Οι επτά εβδομάδες που άλλαξαν τη χώρα

Α. Τερέζα Μέι: Προσωπική ήττα

Η μαύρη πόρτα στο νούμερο 10 της οδού Ντάουνινγκ δεν έχει εξωτερική κλειδαρότρυπα κάνοντας πιο εύκολη την έξοδο από την πρωθυπουργική κατοικία παρά την είσοδο σε αυτή. Όταν τον Απρίλιο η Πρωθυπουργός Τερέζα Μέι προκήρυξε πρόωρες εκλογές, το Συντηρητικό κόμμα κατείχε την πλειοψηφία της Βουλής των Κοινοτήτων, οι δημοσκοπήσεις έδειχναν προβάδισμα άνω των 20 μονάδων και το ενδεχόμενο της κλειστής πόρτας έμοιαζε μακρινό. Επτά εβδομάδες αργότερα και με το μεγαλύτερο ποσοστό συμμετοχής εδώ και είκοσι χρόνια (68,7%) η κάλπη ανέδειξε μια διαφορετική Βρετανία με απουσία αυτοδυναμίας σχηματισμού κυβέρνησης καθώς οι Τόρις κατέβηκαν στις 318 έδρες χάνοντας 13 και μαζί με αυτές και την απαραίτητη πλειοψηφία των 326 εδρών, για δεύτερη φορά σε τρεις συνεχόμενες αναμετρήσεις.

 Οι εκλογές αυτές ήταν μια προσωπική απόφαση της Πρωθυπουργού που, όπως η ίδια δήλωσε, προέκυψε από έναν μεγάλο περίπατο στην εξοχή της Ουαλίας με τον σύζυγό της λίγο πριν το Πάσχα. Με κεντρικό αφήγημα την σταθερή και ισχυρή κυβέρνηση της χώρας, που μόλις πριν έναν χρόνο στο δημοψήφισμα επέλεξε οριακά το Brexit, η Τερέζα Μέι δέχεται τώρα τις βολές των στελεχών του κόμματός της για την αβεβαιότητα στην οποία οδηγεί το Ηνωμένο Βασίλειο. Δεν πρόκειται όμως για το μοναδικό αντιθετικό δίπτυχο με πρωταγωνίστρια τη Πρωθυπουργό.

 Από τον Ιούλιο έως και τον Μάρτιο με δημόσιες τοποθετήσεις της η Τερέζα Μέι απέκλειε την προσφυγή στη κάλπη. Γι’ αυτό κι όταν τον Απρίλιο ανακοίνωσε αιφνιδιαστικά την απόφασή της, πριν καν ξεκινήσει η διαπραγμάτευση αποχώρησης από την Ευρωπαϊκή Ένωση, κατηγορήθηκε πως βάζει το κόμμα πάνω από την χώρα. H Μέι απάντησε πως τα κόμματα της αντιπολίτευσης με τη στάση τους στη Βουλή και την απροθυμία τους να αποδεχθούν το Brexit θέτουν σε κίνδυνο τις διαπραγματεύσεις εξόδου. Το επιχείρημα αυτό όμως αποδομήθηκε καθώς με τους Τόρις να κατέχουν την αναγκαία πλειοψηφία των εδρών η αντιπολίτευση μέχρι και τον Απρίλιο δεν στάθηκε σοβαρό εμπόδιο σε κάποια από τις αποφάσεις της Πρωθυπουργού. Αντίθετα, οι αντιδράσεις στο εσωτερικό του κόμματος στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων θα μπορούσαν να αποδειχθούν μεγαλύτερο εμπόδιο για την Μέι κι αυτό ουσιαστικά θέλησε να αποφύγει ελπίζοντας σε μια ισχυρή κυβέρνηση μετεκλογικά.

 Ένα άλλο παράδειγμα της ευμεταβλητότητας της Πρωθυπουργού που ευαγγελίζεται σταθερότητα και ισχύ είχε να κάνει με την υπαναχώρηση, μόλις τέσσερις ημέρες μετά την παρουσίαση του προγράμματος των Συντηρητικών, σε αυτό που πλέον αποκαλείται “φόρος άνοιας” (dementia tax). H πρόταση των Τόρις σχετικά με τη κοινωνική περίθαλψη των πολιτών με ανάγκη νοσηλείας στο σπίτι λόγω κάποιας εκφυλιστικής ασθένειας προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις και κατήφορο στις δημοσκοπήσεις με αποτέλεσμα η Μέι να ανασκευάσει προσθέτοντας μια ειδοποιό παράμετρο που δεν υπήρχε στο μανιφέστο.

 Σε αντίθεση με τους Εργατικούς που έχτισαν την εκλογική τους καμπάνια γύρω από τη κοινωνική πολιτική, το κεντρικό αφήγημα των Συντηρητικών, όπως ήδη ειπώθηκε, ήταν από την αρχή το Brexit. Μια ισχυρή και σταθερή κυβέρνηση ήταν απαραίτητη να ηγηθεί των διαπραγματεύσεων εξόδου της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ακόμη κι εδώ η Μέι απέτυχε να απαντήσει σε μια σειρά κρίσιμων ερωτημάτων. Θέλησε να διαβεβαιώσει μια κοινωνία που τον περασμένο Ιούνιο υπερψήφισε το Brexit οριακά με ποσοστό 51,9% πως η απουσία συμφωνίας είναι καλύτερη από μία κακή συμφωνία χωρίς όμως να δώσει απάντηση σε όλα αυτά που συνιστούν μια κακή συμφωνία.

 Οι δύο τρομοκρατικές επιθέσεις σε Μάντσεστερ και Λονδίνο τσαλάκωσαν το προφίλ της ισχυρής και σταθερής κυβέρνησης θυμίζοντας στους ψηφοφόρους τις απολύσεις περίπου 20.000 αστυνομικών κατά τη διάρκεια των έξι χρόνων που η Τερέζα Μέι διατέλεσε Υπουργός Εσωτερικών.

 Επικοινωνιακά η προεκλογική εκστρατεία των Συντηρητικών είχε τα χαρακτηριστικά μιας προεδρικής καμπάνιας καθώς σε μεγάλο βαθμό ήταν προσωποπαγής. Με άλλα λόγια ήταν κυρίως καμπάνια της Τερέζα Μέι κι όχι του κόμματος. Από το λεωφορείο μέχρι το σκηνικό των ομιλιών τα σλόγκαν έγραφαν με μεγάλα γράμματα το όνομα της Πρωθυπουργού. Σε εθνικό επίπεδο ο κύριος όγκος των εμφανίσεων είχε να κάνει με την ίδια ενώ δεν έλειψαν οι φορές που κατηγορήθηκε για υπερβολική χρήση του πρώτου ενικού (“I”, “my Brexit” κλπ). Από τη μία λοιπόν η εκστρατεία των Τόρις εστίασε στη Πρωθυπουργό, από την άλλη η Τερέζα Μέι είχε φτωχή επικοινωνιακή απόδοση. Η απροθυμία της να πάρει μέρος σε τηλεοπτικές αναμετρήσεις με άλλους υποψηφίους σχολιάστηκε αρνητικά (“the lady’s not for turning up”), όπως άλλωστε και η αδυναμία της να ταυτιστεί με τους ψηφοφόρους.

 Εν κατακλείδι, η Τερέζα Μέι ήλθε πρώτη σε ψήφους όχι εξαιτίας αλλά παρά την προεκλογική της καμπάνια. Η φτωχή της όμως εκστρατεία μετέτρεψε την νίκη σε ήττα καθώς χάθηκε η αυτοδυναμία. Μάλιστα, εάν το Εθνικό Κόμμα Σκωτίας (SNP) δεν επέμενε σε ένα δεύτερο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκωτίας, εικάζεται πως το κόμμα της Νίκολα Στέρτζον δεν θα είχε σημαντικές απώλειες εδρών από τις οποίες ωφελήθηκαν πρωτίστως οι Τόρις. Η κυβερνητική σύμπραξη με το Δημοκρατικό Ενωτικό Κόμμα της Β. Ιρλανδίας (10 έδρες) εξασφαλίζει την απόλυτη πλειοψηφία για τους Συντηρητικούς, όχι όμως και μια ισχυρή και σταθερή κυβέρνηση.

 Β. Τζέρεμι Κόρμπιν: Ο κύριος Ζεν

 Τον Ιούνιο του 2016, λίγες ημέρες μετά το δημοψήφισμα για την αποχώρηση της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, δύο βουλευτές των Εργατικών κατέθεσαν μη δεσμευτική πρόταση μομφής κατά του αντιδημοφιλούς για τις αριστερές του καταβολές, Τζέρεμι Κόρμπιν, η οποία υπερψηφίστηκε με 172 ψήφους έναντι 44 κατά. Ο Κόρμπιν, που εκλέχθηκε ηγέτης των Εργατικών τον Σεπτέμβριο του 2015 με ποσοστό 60%, αρνήθηκε να παραιτηθεί από το αξίωμά του. Ένα χρόνο μετά και με το Εργατικό κόμμα λίγο πολύ σε εμφύλιο, κατάφερε να παραμείνει ο κύριος Ζεν, όπως ο ίδιος αποκαλεί τον εαυτό του, και να κάνει μια καλύτερη καμπάνια από αυτή που αναμένονταν. Το Εργατικό κόμμα ήλθε δεύτερο στην κάλπη κερδίζοντας 30 έδρες και ανεβάζοντας τον αριθμό των Βουλευτών του στους 262. Σε ποσοστό ψήφου πήρε 40% (12.874.985 ψήφοι) έναντι 42% (13.667.213 ψήφοι) των Συντηρητικών ενώ σε σχέση με τις εκλογές του 2015 είδε αύξηση 9,5% σε ψήφους.

 Αφήνοντας στην άκρη κάποιες από τις ακραία αριστερές του απόψεις ο Κόρμπιν απευθύνθηκε στο ακροατήριο με κεντρικό αφήγημα την κοινωνική πολιτική μεταφέροντας τη συζήτηση από τις διαπραγματεύσεις για το Brexit σε εσωτερικά ζητήματα της χώρας όπως η αύξηση των δαπανών για το Εθνικό Σύστημα Υγείας και η αύξηση του κατώτατου μισθού. Το μανιφέστο των Εργατικών ήταν προϊόν διαβούλευσης και γι’ αυτό δεν αντικατοπτρίζει πλήρως κάποιες από τις θέσεις που παραδοσιακά υποστήριζε ο Κόρμπιν όπως η μη ανανέωση του προγράμματος αντιπυραυλικών υποβρυχίων.  

 Οι Εργατικοί στόχευσαν σε τρεις ομάδες. Τη νεολαία, τους απογοητευμένους ψηφοφόρους του κόμματος που αρχικά στράφηκαν στη Μέι και τους υποστηρικτές μικρότερων κομμάτων που υπολόγιζαν στρατηγικά τη ψήφο τους στο μονοεδρικό σύστημα (first past the post).

 Με βασική υπόσχεση την σταδιακή κατάργηση των πανεπιστημιακών διδάκτρων για προπτυχιακούς φοιτητές, ένα ζήτημα που απασχολεί έντονα την ηλικιακή ομάδα 18-24, ο Κόρμπιν κατάφερε να κινητοποιήσει το κομμάτι αυτό της βρετανικής κοινωνίας που ναι μεν έχει μεγαλύτερη απήχηση στο κόμμα αλλά παραδοσιακά έχει και τη μικρότερη συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία. Για παράδειγμα, στις εκλογές του 2015 το ποσοστό των νέων 18-24 που ψήφισαν ήταν το χαμηλότερο μεταπολεμικά καθώς μόλις το 40% έφτασε στη κάλπη, ένα νούμερο σχεδόν διπλάσιο για την ηλικιακή κατηγορία άνω των 65. Ακόμη και στο δημοψήφισμα, το εκπληκτικό 64% της συμμετοχής των νέων 18-24 ήταν το μικρότερο σε όλες τις κατηγορίες (90% των 65+).

 Γενικότερα, η αύξηση της συμμετοχής στην εκλογική διαδικασία φαίνεται να ευνόησε τους Εργατικούς. Υπολογίζεται πως στις περιοχές που η προσέλευση στη κάλπη αυξήθηκε κατά 5%, σε σχέση με τo 2015, οι Εργατικοί κέρδισαν την πλειοψηφία των εδρών. Η μεγαλύτερη μετατόπιση καταγράφτηκε στο Bristol West. Με 77% συμμετοχή (+5%) οι Εργατικοί βγήκαν πρώτοι με 65,9% (πλειοψήφησαν κατά 52,1% των Συντηρητικών) διατηρώντας την περιφέρεια κι ανεβάζοντας το ποσοστό τους σε σχέση με το 2015 κατά 30 μονάδες.

 Η επιτυχία όμως του Κόρμπιν δεν οφείλεται αποκλειστικά στον ίδιο. Σε μεγάλο βαθμό έχει να κάνει με την αποτυχημένη καμπάνια των Τόρις. Πολιτικές όπως ο “φόρος άνοιας”, σε συνδυασμό με τα φιλολαϊκά μέτρα που εξήγγειλαν οι Εργατικοί, έστρεψαν τους απογοητευμένους ψηφοφόρους στην εκλογική τους βάση. Το ίδιο αποτέλεσμα είχε και η χλιαρή επικοινωνιακή τακτική της Τερέζα Μέι. Το υποθετικό ερώτημα για τα ποσοστά των Εργατικών με διαφορετική ηγεσία δεν μπορεί να απαντηθεί. Το σίγουρο όμως είναι πως ο Κόρμπιν, που αμφισβητήθηκε έντονα από το ίδιο του το κόμμα και που ενδεχομένως θα αντιμετώπιζε νέα αμφισβήτηση μετά τη συντριπτική ήττα των Εργατικών στις δημοτικές εκλογές του Μαΐου, για την ώρα κάθεται αναπαυτικά στην θέση του.

 

Βίκη Ελευθεριάδου

Brexit και βρετανικές εκλογές, εβδομάδα 27 Μαΐου-2 Ιουνίου

H Τερέζα Μέι εξακολουθεί να προηγείται στις δημοσκοπήσεις, αν και τα εντυπωσιακά διψήφια νούμερα, έχουν πια σχεδόν εξαφανιστεί. Η Μέι θεωρείται πιο κατάλληλη για πρωθυπουργός και οι περισσότεροι προεξοφλούν τη νίκη της. Παρόλα αυτά, τις τελευταίες εβδομάδες, η πρωθυπουργός έδειξε ένα πρόσωπο που οι Βρετανοί δεν είχαν συνηθίσει. Μετά την καταστροφική ανακοίνωση του «Dementia Tax», η Μέι, στις συναντήσεις της με δημοσιογράφους εμφανίζεται αμήχανη, διαρκώς εκνευρισμένη και επιθετική. Πλέον προσπαθεί, είτε να αποφεύγει τα debate και τις συνεντεύξεις, είτε να μην απαντάει ουσιαστικά σε καμία ερώτηση. Η τελευταία της συνάντηση με δημοσιογράφο τοπικής εφημερίδας στο Πλίμουθ έγινε viral ως «τα τρία λεπτά του τίποτε».

 

Την ίδια στιγμή οι Εργατικοί χτίζουν το μομέντουμ τους. Αν και υπολείπονται σε όλες τις δημοσκοπήσεις, και σχεδόν όλοι προβλέπουν άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία της Μέι, κερδίζουν σε δύο μέτωπα που είναι πολύ σημαντικά. Είναι το δημοφιλέστερο κόμμα όσον αφορά τις πολιτικές τους (αυτές περιλαμβάνουν τα πάντα: αύξηση κατώτατου μισθού, κατάργηση φοιτητικών διδάκτρων, επιδόματα για τους ηλικιωμένους). Επίσης αναμένεται να τους ψηφίσουν μαζικά οι νέοι. Παρόλα αυτά, έχουν και μεγάλες δυσκολίες. Καταρχάς, δεν είναι βέβαιο πόσο αξιόπιστες είναι οι δημοσκοπήσεις ως προς την άνοδο τους. Παραδοσιακά το κόμμα αυξάνει τα ποσοστά του λίγο πριν τις κάλπες, χωρίς όμως η δυναμική του να μεταφράζεται πάντα και σε ψήφους την ημέρα των εκλογών.

 

Δεύτερον, το ενδεχόμενο κυβέρνησης συνεργασίας με το Εθνικό Κόμμα της Σκωτίας, σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας δεν αρέσει καθόλου σε όσους αντιτίθενται στη διάλυση του Ηνωμένου Βασιλείου. Για την ακρίβεια, οι στενοί ιδεολογικοί δεσμοί Labour-SNP, υπήρξαν ένας από τους λόγους που εκμεταλλεύτηκαν πετυχημένα οι Τόρις στην καμπάνια τους, ώστε να κερδίσουν τις εκλογές του 2015. Τρίτον, η προβληματική πρόσληψη του Τζέρεμι Κόρμπιν από την κοινή γνώμη, με έναν τρόπο που όσοι δεν έχουν βιωματική σχέση με με την πολιτική ζωή της Βρετανίας, είναι δύσκολο να συλλάβουν. Ο αρχηγός των Εργατικών θεωρείται εξαιρετικά παράδοξη επιλογή για πρωθυπουργός. Το βασικό ερώτημα που θέτουν οι Συντηρητικοί στους ψηφοφόρους είναι αν μπορούν πράγματι να φανταστούν τον Κόρμπιν να διαβαίνει το κατώφλι της Ντάουνινγκ Στριτ.  

 

Αντιθέτως, η Ευρωπαϊκή Ένωση, μάλλον τον περιμένει με ανοιχτές αγκάλες, αφού ο διαπραγματευτης της ΕΕ, Μισέλ Μπαρνιέ εμφανίζεται έτοιμος να αναβάλλει την έναρξη των διαπραγματεύσεων σε περίπτωση που ο Κόρμπιν εκλεγεί πρωθυπουργός.

 

Οι βρετανικές εκλογές ακολουθούν τον κανόνα όλων των προηγούμενων αναμετρήσεων στις οποίες προέκυψε αναπάντεχο αποτέλεσμα. Λίγες μέρες πριν την αναμέτρηση, το αδιανόητο αρχίζει να συζητιέται ως πιθανό ενδεχόμενο, χωρίς όμως σχεδόν κανείς να πιστεύει ότι θα συμβεί. Ο Κόρμπιν είναι ακόμη πολύ πίσω, αλλά έξι μέρες, στην πολιτική είναι αρκετός χρόνος.

 

Snapshot. Οι εκλογές σε μία φωτογραφία, δημοσκόπηση ή βίντεο

Θύμιος Τζάλλας.

Βαλκάνια-ΠΓΔΜ: Εκλογή Ζόραν Ζάεφ στην Πρωθυπουργία- Απόπειρα δολοφονίας Τοντόροφ

Αλλαγή ηγεσίας μετά από μία δεκαετία και έξι μήνες πολιτικής αστάθειας στην Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας με την εκλογή του σοσιαλδημοκράτη Ζόραν Ζάεφ στην πρωθυπουργία από το κοινοβούλιο της χώρας.

Σε συνέχεια της εντολής σχηματισμού κυβέρνησης που έδωσε ο Πρόεδρος Ιβάνωφ πέντε μήνες μετά τις βουλευτικές εκλογές του Δεκεμβρίου (FACT), το κοινοβούλιο της ΠΓΔM εξέλεξε με οριακή πλειοψηφία (In.gr) το βράδυ της Τετάρτης πρωθυπουργό τον σοσιαλδημοκράτη Ζόραν Ζάεφ, σε μια προσπάθεια να αρθεί το πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο η χώρα βρίσκεται εδώ και δύο χρόνια. Ο Ζόραν Ζάεφ έχει την υποστήριξη συνολικά 62 βουλευτών του 120μελούς κοινοβουλίου. Την κυβέρνηση Ζάεφ υποστηρίζουν τα δύο αλβανικά κόμματα που κατέχουν τις 8 από τις 25 υπουργικές θέσεις.

Ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου Ταλάτ Τζαφέρι άνοιξε στα Αλβανικά (Euractiv) την συνεδρίαση για την εκλογή του Πρωθυπουργού στέλνοντας το μήνυμα των αλβανικών κομμάτων για την υιοθέτηση της αλβανικής ως μια από τις επίσημες γλώσσες. Στην τοποθέτησή του ο Πρωθυπουργός έθεσε ως στόχο την επανεκκίνηση της διαδικασίας ένταξης της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Υπενθυμίζουμε πως το 2008 η συμμετοχή της ΠΓΔΜ στη Βορειοατλαντική Συμμαχία πάγωσε εξαιτίας του ελληνικού βέτο.

Απόπειρα δολοφονίας απερχόμενου υπουργού 

Η αστυνομία συνέλαβε έναν 67χρονο την ώρα που επιχειρούσε να δολοφονήσει τον απερχόμενο Υπουργό Υγείας Νίκολα Τοντόροφ κατά τη διαδικασία παράδοσης – παραλαβής του Υπουργείου στον νέο ομόλογό του. Ο δράστης πλησίασε τον Υπουργό σημαδεύοντάς τον στο κεφάλι αλλά έγινε αντιληπτός εγκαίρως από την προσωπική του φρουρά και συνελήφθη.

Το κίνητρο του δράστη δεν ήταν πολιτικό. Πρόκειται για τον παππού μιας εννιάχρονης που επρόκειτο να χειρουργηθεί στην Τουρκία. Το Υπουργείο Υγείας καθυστέρησε να αποφασίσει την αποδοχή του αιτήματος για καταβολή νοσηλείων ύψους 30.000 ευρώ με αποτέλεσμα η νεαρή να χάσει τη ζωή της πριν την εγχείρηση. Ο θάνατός της τον Φεβρουάριο του 2015 προκάλεσε έντονες αντιδράσεις με τον κόσμο να καλεί τον Υπουργό σε παραίτηση. Ο Τοντόροφ θεωρείται ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του πρώην Πρωθυπουργού Νίκολα Γκρουεφσκι.

Ο πρωθυπουργός Ζόραν Ζαέφ έσπευσε να καταδικάσει την απόπειρα, αλλά το κόμμα του Γκρουέφσκι VMRO κατηγόρησε την Σοσιαλδημοκρατική SDSM ότι με την ρητορική της γύρω από το θέμα είχε στοχοποιήσει τον Τοντόρωφ. (Balkan Insight)

Αντιμέτωπη με την ακυβερνησία η Βρετανία εάν επιβεβαιωθεί η YouGov.

 

Πριν από ένα μήνα, το στοίχημα για την Τερέζα Μι ήταν αν θα εξασφάλιζε αυτοδυναμία με τριψήφιο νούμερο εδρών. Οι δημοσκοπήσεις έδειχναν τη διαφορά με τους Labour να ξεπερνά τις είκοσι μονάδες. Χθες, η εταιρία Yougov βασισμένη σε ένα μοντέλο πρόβλεψης ανά εκλογική περιφέρεια, υποστήριξε ότι οι Συντηρητικοί ίσως χάσουν και την αυτοδυναμία που είχαν στην προηγούμενη Βουλή. Είχε προηγηθεί η δημοσκόπηση της περασμένης Παρασκευής από την ίδια εταιρία που έδειχνε τη διαφορά με τους Εργατικούς να έχει μειωθεί στις πέντε μονάδες.

Αν επαληθευτεί το σενάριο, η Μεγάλη Βρετανία θα οδηγηθεί σε ακυβερνησία, δέκα ημέρες πριν από την επίσημη έναρξη των διαπραγματεύσεων για το Brexit.  

Όμως, τα σενάρια που ακούγονται είναι πάρα πολλά για να μπορέσει να βγάλει κανείς άκρη. Τέσσερις διαφορετικές εταιρίες προβλέπουν πλειοψηφία για τους Συντηρητικούς που θα αγγίξει ή ξεπεράσει τις 100 έδρες. Η διαφορά (πάντα υπέρ των Τόρις) κυμαίνεται ανάμεσα στις 5 και τις 14 μονάδες.  

Οι εκλογές ήταν σίγουρες για τη Μέι, οι ίδιοι οι Εργατικοί έλεγαν ότι το ζητούμενο δεν είναι η ήττα της. Τώρα τρέχουν να προλάβουν. Ο Κόρμπιν ανακοίνωσε αιφνιδιαστικά χθες την απόφασή του να συμμετάσχει τελικά στο αποψινό τηλεοπτικό ντιμπέιτ των αρχηγών, παρά την απουσία της πρωθυπουργού. Είναι σαν η προεκλογική περίοδος να έχει μόλις ξεκινήσει.

Θύμιος Τζάλλας.

Brexit και βρετανικές εκλογές, εβδομάδα 20-26 Μαΐου

 

Στις αρχές της εβδομάδας η Τερέζα Μέι είχε μπλέξει άσχημα. Η διαφορά με τους Εργατικούς μειώθηκε από 21 σε 13 μονάδες, η ανακοίνωση των μέτρων του προγράμματος της για όσους ηλικιωμένους χρειάζονται ιατρική περίθαλψη πήρε τον τίτλο «Φόρος Άνοιας», και αφού υποχρεώθηκε σε μία αγρίως δύσκολη συνέντευξη με τον Άντριου Νιλ (γνωστό βασανιστή πολιτικών, αλλά και του κομμωτή του), αναγκάστηκε να κάνει αυτό που δεν πρέπει ποτέ να κάνει πολιτικός στη Μεγάλη Βρετανία. U-Turn. Αναστροφή στην επίσημη μετάφρασή της, κωλοτούμπα στην ελληνική πολιτική αργκό.

Εδώ και δεκαετίες το κοινό κορυφώνει τη διασκέδαση του μπροστά στο θέαμα ενός πολιτικού που αναδιπλώνεται εντυπωσιακά.  Η Τερέζα Μέι υποχρεώθηκε σε αυτό που η Μάργκαρετ Θάτσερ έγινε γνωστή επειδή δεν έκανε ποτέ, και μάλιστα για πρώτη φορά σε προεκλογική περίοδο,

όπως θύμισε στο εκλογικό κοινό, μέσω του λογαριασμού του στο twitter (!) ο 93χρονος εκλογολόγος Σιρ Ντέβιντ Μπάτλερ.

Την ίδια μέρα οι Εργατικοί είδαν 90.000 νέους ψηφοφόρους και υποστηρικτές τους να εγγράφονται στους εκλογικούς καταλόγους, και είπαν στους φοιτητές ότι θα καταργήσουν τα δίδακτρα για τον πρώτο χρόνο σπουδών από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο.

Μετά όμως, η πραγματικότητα πήρε τη δική της άγρια στροφή. Τη Δευτέρα είχαμε το τρομοκρατικό χτύπημα του Μάντσεστερ, και θα το έχουμε πια για πάντα, ως τραγικό σημείο αναφοράς στη νεότερη Βρετανική ιστορία.  Η προεκλογική δραστηριότητα ανεστάλη μετά από τηλεφωνική επικοινωνία της Μέι με τον Κόρμπιν στις 4 το πρωί της Τρίτης. Και λίγες ώρες αργότερα ο στρατός, αντί να εμφανιστεί στο Γιβραλτάρ όπως είχε ζητήσει στις αρχές Απριλίου ο πρώην αρχηγός των Συντηρητικών Μάικλ Χάουαρντ, εμφανίστηκε στο κέντρο του Λονδίνου.

. Ο προεκλογικός χρόνος γύρισε λίγες ώρες πριν την ανακοίνωση του προγράμματος των Συντηρητικών, στον Τέλεγκραφ ο οποίος την περασμένη Παρασκευή αποκάλυπτε ότι οι Βρετανικές μυστικές υπηρεσίες είχαν φάκελο για τον Κόρμπιν εξαιτίας των δεσμών του με τον ΙΡΑ. Τα ερωτήματα για την αξιοπιστία του αρχηγού των Εργατικών επανήλθαν χθες, στο γνωστό μοτίβο που είχε καλλιεργήσει η ίδια η Μέι λέγοντας ότι ο αντίπαλος της είναι επικίνδυνος για την Ντάουνινγκ Στριτ γιατί δεν του αρέσει ιδιαίτερα η πατρίδα του.

Προς το παρόν πάντως, ο Κόρμπιν είναι επικίνδυνος για την ίδια. Η τελευταία δημοσκόπηση δείχνει τη διαφορά στις  5 μονάδες, και ο Κόρμπιν στη σημερινή του ομιλία θα επιμείνει: υποστηρίζει ότι η αιτία για τις τρομοκρατικές επιθέσεις είναι η εξωτερική πολιτική της Μεγάλης Βρετανίας. Η προεκλογική εκστρατεία έχει αρχίσει ξανά. Για την ακρίβεια από χθες, με την ανακοίνωση του προεκλογικού προγράμματος του UKIP, το οποίο ζητά τα αστέρια στους ελέγχους καλής διαγωγής των μαθητών να μην είναι πια κίτρινα, γιατί παραπέμπουν στη σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στις σκοτεινές στιγμές η γελοιότητα λάμπει λίγο πιο πολύ.

Snapshot: Οι εκλογές σε μία φωτογραφία, μία δημοσκόπηση ή ένα βίντεο

Θυμιος Τζάλλας.

Brexit και βρετανικές εκλογές, εβδομάδα 13-19 Μαΐου

Δύο ρεκόρ την τελευταία εβδομάδα στη Μεγάλη Βρετανία: πληθωρισμού και δικομματισμού. O πρώτος έφτασε στα επίπεδα του 2013, είναι πια στο 2,7%, και όλο ανεβαίνει. Και ο δικομματισμός, στις τελευταίες δημοσκοπήσεις, σημείωσε ρεκόρ 34ετίας, και ας τον είχαμε πρόωρα βγάλει στη σύνταξη το 2015. Ο κόσμος δηλαδή, αγοράζει ακριβότερα τα προϊόντα εξαιτίας του Brexit (4 στους 5 ανησυχούν για την άνοδο των τιμών), και στηρίζει σε ποσοστό ρεκόρ τα κόμματα που υπόσχονται να το φέρουν εις πέρας. Μάλιστα.

Έτσι εξηγείται και το τρίτο, και πλέον εντυπωσιακό ρεκόρ της εβδομάδας. Η στήριξη στο Brexit έφτασε στο υψηλότερο επίπεδο από τότε που οι Βρετανοί ξεκίνησαν τη συζήτηση για το αν θα φύγουν. Μέσα σε έναν μήνα, η υποστήριξη για έξοδο από την ΕΕ έφτασε από το 44%, στο 68%. H Μέι είχε πει ότι το Brexit θα ένωνε τους Βρετανούς, και την πίστεψαν ελάχιστοι. Οι εθνικές εκλογές όμως, είναι πάντα εθνικές.

Η αξιοποίησή από τη Μέι της διαρροής των διαπραγματεύσεων για το Brexit, με το επιχείρημα του δήθεν οργανωμένου σχεδίου επηρεασμού του αποτελέσματος, έχουν ενισχύσει ακόμη περισσότερο τον εθνικό χαρακτήρα της αναμέτρησης. Δεν είναι τυχαίο ότι η πρωθυπουργός, στην ανακοίνωση του προγράμματος των Συντηρητικών, ανέφερε το Brexit έντεκα φορές και μόλις μία το όνομα του κόμματος της.

Για να υπάρξει όμως ισχυρός δικομματισμός (σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην ασχολείται κανείς με το χθεσινοβραδινό debate των υπόλοιπων αρχηγών) χρειάζονται δύο. Οι Εργατικοί μείωσαν τη διαφορά κατά 8 μονάδες, χωρίς όμως να απειλούν ακόμη τους Τόρις. Οι παροχές του Κόρμπιν στον τομέα της υγείας, των εργασιακών δικαιωμάτων και της παιδείας είχαν θετικό αντίκτυπο.

H άνοδος του Brexit σημαίνει ότι η δεξαμενή από την οποία μπορούν να αντλήσουν ψήφους οι Remainers είναι πολύ μικρή. Οι Φιλελεύθεροι έχουν πέσει σε μονοψήφια νούμερα, και το περίφημο κόμμα του κέντρου αναβάλλεται για μετά τις εκλογές. Οι Blairites βουλευτές ετοιμάζονται για τη διάσπαση, και ψάχνουν να βρουν αρχηγό. Αν περιμένουν από τον ίδιον τον Μπλερ, αδίκως χάνουν τον χρόνο τους, στις δημοσκοπήσεις είναι πιο τοξικός από τον ραδιενεργό Κόρμπιν.

Μεσοβδόμαδα, προέκυψε και ένα τέταρτο ρεκόρ, ενδεικτικό της σύγχυσης που επικρατεί για τον αντίκτυπο του Brexit στη βρετανική οικονομία. Η απασχόληση είναι στα υψηλότερα επίπεδα από το 1975, αλλά οι μισθοί μειώνονται. Ένας γρίφος για την επόμενη κυβέρνηση, στην οποία ίσως να μην συμμετάσχει ο υπουργός Οικονομικών Φίλιπ Χάμοντ. Τσακώθηκε με Νικ Τίμοθι, τον στενότερο συνεργάτη της Τερέζα Μέι, και πιθανώς να ακολουθήσει και εκείνος την προαλειφόμενη πορεία του υπουργού Brexit, Ντέιβιντ Ντέιβις.

Αν οι δημοσκοπήσεις επιβεβαιωθούν, η Τερέζα Μέι θα κυριαρχήσει απόλυτα στο πολιτικό σκηνικό, έχοντας γύρω της νέους βουλευτές, οι οποίοι θα της χρωστάνε την εκλογή τους, αλλά θα είναι επίσης ένθερμοι υποστηρικτές του Brexit -ο αφανισμός του UKIP έρχεται με το αντίστοιχο τίμημα για τον χαρακτήρα του κόμματος.

Στην άλλη πλευρά, μία γυναίκα εξακολουθεί να κυριαρχεί, αλλά για λάθος λόγους. Η εμβληματική Ντάιαν Άμποτ των Εργατικών συνεχίζει, σαν παράλληλη ηρωίδα σε κωμωδία. Πριν μερικές ημέρες μπέρδεψε τα νούμερα του προϋπολογισμού, και τώρα την έξοδο σε εκδήλωση.
Snapshot: Οι εκλογές σε μία φωτογραφία, μία δημοσκόπηση ή ένα βίντεο

Θύμιος Τζάλλας

Ποιος είναι ο νέος Πρωθυπουργός της Γαλλίας.

Επιβεβαιώθηκαν οι φήμες και ο 46χρονος Εντουάρ Φιλίπ, δήμαρχος της Χαβρης είναι η επιλογή του Μακρόν για το αξίωμα του πρωθυπουργού, επιλογή που ανταποκρίνεται στις διακηρύξεις του νέου πρόεδρου για ανάδειξη ικανών και νέων  προσώπων, ανεξαρτήτως άν προέρχονται από την Δεξιά είτε από την Αριστερά. Άλλωστε η προσωνυμία που είχαν δώσει στον Μακρόν οι επικριτές του ήταν “monsieur en même temps”/ “ο κύριος ταυτοχρόνως”, για τις προτάσεις του που ήταν σύνθεση σοσιαλιστικών και φιλελεύθερων θέσεων. Ο νέο- ορισθείς πρωθυπουργός ανταποκρίνεται σε αυτό το μοντέλο.

Ποιός είναι ο Εντουάρ Φιλιπ

Η ενασχόληση του με την πολιτική ξεκίνησε το 1990, απο το Σοσιαλιστικό κόμμα. Μέντορας του υπήρξε ο Μισέλ Ροκάρ. Πέντε χρόνια αργότερα ενεπλάκη στην τοπική αυτοδιοίκηση , στη Χαβρη και αργότερα συμμετείχε στην δημιουργία της κεντροδεξιάς κίνησης UMP μαζί με τον Αλέν Ζυπέ στον οποίο παρέμεινε πιστός έως πρόσφατα που διεκδίκησε το προεδρικό χρίσμα των Ρεπουμπλικανών

Γεννήθηκε στην Νορμανδία, στην Ρουέν, απο γονείς εκπαιδευτικούς. Εχει κάνει εξαιρετικές  σπουδές στο πανεπιστήμιο Science Po και στην διάσημη ENA.  Εργάστηκε στο  Γαλλικό Συμβούλιο της Επικρατείας αλλά και στον ιδιωτικό τομέα, ως δικηγόρος. Είναι φίλοι με τον Μακρόν από το 2011. Αγαπά τη μουσική, ιδιαιτέρως τον Μπρους Σπρίνγκστιν, τον Κιούμπρικ και έχει δει την ταινία Νονό δεκάδες φορές. Εχει γράψει δυο μυθιστορήματα και άν ήταν λογοτεχνικός ήρωας θα ήθελε να είναι ο Σιρανό ντε Μπερζεράκ. Όπως έχει εξομολογηθεί δημοσίως, φοβάται τον οδοντίατρο, παίζει μποξ για να χαλαρώσει από το στρες και ήθελε να γίνει μαέστρος αλλά δεν είχε το ταλέντο.

Να που έγινε μαέστρος της γαλλικής κυβέρνησης τα μέλη της οποίας θα μάθουμε αύριο.

Μαρία Χούκλη.

 

Brexit και βρετανικές εκλογές, εβδομάδα 6-12 Μαΐου

Την περασμένη Πέμπτη, οι Εργατικοί έγιναν το πρώτο κόμμα αξιωματικής αντιπολίτευσης που χάνει τρεις συνεχόμενες αναμετρήσεις στην τοπική αυτοδιοίκηση. Αμέσως μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος, ο Τζέρεμι Κόρμπιν έσπευσε στο Μάντσεστερ για ένα πολύτιμο τηλεοπτικό πλάνο με τον Άντι Μπέρναμ, έναν από τους ελάχιστους Εργατικούς που νίκησαν. Το ίδιο βράδυ, στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του BBC, οι Βρετανοί είδαν τον Κόρμπιν ανάμεσα σε περιχαρείς οπαδούς του κόμματος. Όχι όμως τον Μπέρναμ. «Έπιασε ήδη δουλειά», είπε ο αρχηγός των Labour στους δημοσιογράφους. O νέος δήμαρχος του Μάντσεστερ όμως, δεν δούλευε. Έπινε μπύρες για να γιορτάσει σε παμπ παραπλεύρως, και τουίταρε μάλιστα και τα σχετικά ενσταντανέ.

Όπως ακριβώς και ο δήμαρχος του Λονδίνου Σαντίκ Καν, έναν χρόνο πριν, με τα δικά του μεθεόρτια, έτσι και ο Μπέρναμ δεν θέλει ο κόσμος να τον βλέπει πλάι στον Κόρμπιν. Όταν τον αποφεύγουν εκείνοι που έχουν ήδη κερδίσει, μπορεί να φανταστεί κανείς τι περνάνε όσοι διεκδικούν τώρα την εκλογή τους.

Οι υποψήφιοι βουλευτές διαμαρτύρονται ότι η αναφορά του ονόματος του αρχηγού τους, όταν χτυπάνε τις πόρτες των ψηφοφόρων, είναι ραδιενεργός. O αρχηγός των Labour είναι ο λιγότερο δημοφιλής αρχηγός κόμματος στη Μεγάλη Βρετανία, πιο κάτω και από από τον Πολ Νάταλ του UKIP.

Το Σαββατοκύριακο ο Κόρμπιν αραίωσε τις εμφανίσεις του, και στο προσκήνιο βρέθηκε ο νούμερο 2 στο κόμμα, Τζον Μακντόνελ. Μαζί του, έκανε την εμφάνισή του και ένα πρόσφατο βίντεο στο οποίο δήλωνε μαρξιστής. Σε μία χώρα ιστορικά αφιλόξενη στον κομμουνισμό, αυτά ακούγονται κινέζικα. Στην κυριολεξία. Πρόσφατα, ο Μακντόνελ είχε διαβάσει αποσπάσματα από το Μικρό Κόκκινο βιβλίο του Μάο στη Βουλή, και με μια θεατρική χειρονομία, το πέταξε μπροστά στον τότε υπουργό Οικονομικών Τζορτζ Όζμπορν.

Οι σύντροφοι πάντως του ηγετικού διδύμου, δεν ακολουθούν το παράδειγμα του Μάο, αλλά του Στάλιν, του πρώτου διδάξαντα στην εξαφάνιση μέσω photoshop των ανεπιθύμητων συντρόφων. Οι σύγχρονοι Labour, εξαφανίζουν το όνομα του Κόρμπιν από τα φυλλάδια τους.

Οι Εργατικοί σβήνουν τον αρχηγό τους, και η Μέι το κόμμα της. Το όνομα Conservatives αντικαταστάθηκε σε όλες τις δημόσιες εμφανίσεις από το Theresa May’s Team, ενώ η πρωθυπουργός επέβαλλε στους υποψηφίους να χρησιμοποιούν για την προβολή τους, υλικό με το όνομά της.

Οι Συντηρητικοί δεν ανησυχούν μόνο για την εξαφάνιση του ονόματος του κόμματος, αλλά και βασικών του αρχών, αφού η Μέι υποστήριξε ότι η υπεράσπιση της ελεύθερης αγοράς δεν είναι πια ιδεολογικό τοτέμ για τους Τόρις. Η πρωθυπουργός, στην πιο πολυσυζητημένη παρέμβαση της αυτή την εβδομάδα, είπε ότι θα βάλει πλαφόν στους λογαριασμούς γκαζιού και ρεύματος, πολιτική που ο προκάτοχός της, Ντέιβιντ Κάμερον, είχε χαρακτηρίσει μαρξιστική, όταν την διαφήμισαν οι Εργατικοί το 2015.

Οι Labour περιέλαβαν ξανά τη δέσμευση στο μανιφέστο τους, το οποίο, για πρώτη φορά στα χρονικά, διέρρευσε στον Τύπο. Είναι το πιο αριστερό μανιφέστο των Labour, από την εποχή του Μάικλ Φουτ. Το δικό του, λίγο πριν τη συντριπτική ήττα του από τη Θάτσερ, είχε χαρακτηριστεί το «πλέον μακροσκελές σημείωμα αυτοκτονίας στην ιστορία». Τότε, ανάμεσα στα άλλα, οι Εργατικοί είχαν υποσχεθεί άμεση έξοδο από την ΕΕ. Τριανταπέντε χρόνια μετά, το ζήτημα «τακτοποιήθηκε», όπως υποστήριξε την Τρίτη ο Κόρμιπν.

Θα τα πει και στην τηλεόραση στις 2 Ιουνίου, στο μοναδικό ντιμπέιτ, το οποίο θα διεξαχθεί αλά Βρετανικά. Κόρμπιν και Μέι θα απαντήσουν στις ερωτήσεις του κοινού, σε δύο ανεξάρτητα διαδοχικά sessions, χωρίς να συναντηθούν μεταξύ τους. Είναι το δεύτερο τηλεοπτικό ντιμπέιτ που γίνεται με αυτόν τον τρόπο, το πρώτο όμως στο οποίο και οι δύο υποψήφιοι θα κληθούν να εξηγήσουν την ακριβή σχέση τους με τον Μαρξ.

Snapshot: Οι εκλογές σε ένα σκίτσο, μία δημοσκόπηση  ή ένα βίντεο

Θύμιος Τζάλλας.

Κόσοβο: Η πρόταση μομφής οδηγεί τη χώρα σε πρόωρες εκλογές

Το Κοσυφοπέδιο οδηγείται σε πρόωρες εκλογές τον Ιούνιο καθώς με 78 ψήφους υπέρ και 34 κατά σε σύνολο 120 εδρών η Βουλή απέσυρε την εμπιστοσύνη της προς τη κυβέρνηση συνασπισμού του Ισά Μουστάφα. Σχολιάζοντας τη πρόταση δυσπιστίας ο Πρωθυπουργός δήλωσε πως το έλλειμμα εμπιστοσύνης στους θεσμούς οδηγεί τη χώρα σε αποσταθεροποίηση. Από τη πλευρά τους, βουλευτές της αντιπολίτευσης αλλά και του συνασπισμού κατηγορούν τον Μουστάφα πως η αθέτηση των προεκλογικών του δεσμεύσεων οδηγεί την χώρα σε κρίση.

Η κυβέρνηση συνασπισμού προήλθε από τις πρόωρες εκλογές που διεξήχθησαν τον Ιούνιο του 2014. Πρώτο στη προτίμηση των ψηφοφόρων ήλθε το κεντροδεξιό Δημοκρατικό Κόμμα Κοσόβου (PDK) του οποίου ηγέτης ήταν ο Χασίμ Θάτσι, Πρωθυπουργός της χώρας από το 2008 και σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ακολούθησε η συντηρητική Δημοκρατική Ένωση Κοσόβου (LDK) του Ισά Μουστάφα. Κανένα από τα δύο κόμματα δεν ήταν αρκετά ισχυρό για να σχηματίσει κυβέρνηση. Έξι μήνες μετά, τον Νοέμβριο του 2014, συνασπίστηκαν. Πρωθυπουργός ανέλαβε ο Ισά Μουστάφα ενώ ο Χασίμ Θάτσι ορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών, μια θέση που κράτησε μέχρι να μεταβεί στο αξίωμα του Προέδρου τον Φεβρουάριο του 2016. Η ημέρα της ορκομωσίας του συνοδεύτηκε από αναταραχές στους δρόμους.

Εδώ και μήνες η αδυναμία της κυβέρνησης να νομοθετήσει σε θέματα όπως η Σερβική μειονότητα, τα σύνορα με το Μαυροβούνιο και ο στρατός οδήγησαν σε πολιτικό αδιέξοδο αλλά και σε μια εύθραυστη ειρήνη με τη Σερβία. Σε μια χώρα με συντριπτική πλειοψηφία αλβανικό πληθυσμό, βουλευτές από την αντιπολίτευση αλλά και τον κυβερνητικό συνασπισμό ζητούν την απόσυρση της συμφωνίας με την Σερβία στην οποία δίνονται περισσότερες εξουσίες στους Σέρβους του Κοσόβου. (Financial Times)

Επιπλέον, οι βουλευτές αντιμάχονται την συμφωνία οριοθέτησης συνόρων με το Μαυροβούνιο που υπεγράφη το 2015 αλλά δεν επικυρώθηκε ακόμη από τη Βουλή. Η συμφωνία συνόρων αποτελεί προαπαιτούμενο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την χορήγηση βίζας στους Κοσοβάρους. Επίσημα οι αντιδράσεις αναφέρονται στην οριοθέτηση περίπου 8200 εκταρίων γης στη συνοριακή γραμμή υπέρ του Μαυροβουνίου, στην ουσία όμως οι αντιδράσεις αφορούν την απουσία λωρίδας προς τη θάλασσα σε περιοχή του Μαυροβουνίου στην οποία ζουν Αλβανοί. Υπήρξαν φορές στη διάρκεια της κυβερνητικής θητείας που οι βουλευτές με σπρέι πιπεριού και χρήση δακρυγόνων εντός της αίθουσας προσπάθησαν να εμποδίσουν  συζητήσεις των δύο αυτών θεμάτων. (liberal)

 Το τρίτο μεγάλο αγκάθι έχει να κάνει με τη δημιουργία τακτικού στρατού. Σημαντικό ρόλο στην εμπλοκή αυτή έχει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Χασίμ Θάτσι, ο οποίος τον Απρίλιο επιχείρησε, μέσω της Βουλής, να μετατρέψει τις Δυνάμεις Ασφαλείας του Κοσόβου (KSF) σε τακτικό στρατό. Μέχρι στιγμής η μόνη στρατιωτική δύναμη στο Κόσοβο είναι οι 4.500 στρατιώτες της ειρηνευτικής δύναμης του ΝΑΤΟ που βρίσκεται εκεί από το 1999. Αντίθετα, ο ρόλος του KSF είναι περιορισμένος και αναφέρεται κυρίως στην αντιμετώπιση καταστροφών και την αποναρκοθέτηση περιοχών. H δημιουργία στρατού έχει την υποστήριξη των συμμάχων με μια όμως ειδοποιό διαφορά. Αντί για νομοσχέδιο, η Δύση θεωρεί απαραίτητη την συνταγματική ρύθμιση. Κάτι τέτοιο συνεπάγεται την ομοφωνία των δύο τρίτων των 20 βουλευτών που εκπροσωπούν τις εθνικές μειονότητες, εκ των οποίων οι δέκα είναι Σέρβοι. Τελικώς το νομοσχέδιο αποσύρθηκε με επέμβαση των δυτικών συμμάχων όπως οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ αλλά η προσπάθεια του Προέδρου πυροδότησε αντιδράσεις στη Βουλή. Λέγεται πως η κίνηση αυτή είχε μια ακόμη κρυφή παράμετρο – την αύξηση της δημοτικότητας του Δημοκρατικού Κόμματος έναντι του LDK του Μουστάφα και, κατ’ επέκταση, την εκλογική του επιτυχία σε πρόωρες εκλογές. (politico)

Το Κόσοβο, πρώην επαρχία της Σερβίας, ανεξαρτητοποιήθηκε μονομερώς το 2008. Μέχρι σήμερα περισσότερες από 100 χώρες έχουν αναγνωρίσει το κράτος, όχι όμως η Σερβία και η Ρωσία η οποία και μπλοκάρει την συμμετοχή της χώρας στον ΟΗΕ. Το Κόσοβο δεν το έχει αναγνωρίσει ούτε η Ελλάδα.

Βίκυ Ελευθεριάδου.

Τα παρασκήνια μιας νίκης.

 

Επί 200 ημέρες , η κάμερα ακολουθεί κατά πόδας τον επικεφαλής της κίνησης “En Marche” στις περιοδείες του, παρευρίσκεται στις συσκέψεις με τους στενούς συνεργάτες του όπου σχεδιάζεται η επικοινωνική στρατηγική της εκστρατείας αλλά και σε συναντήσεις όπου διαμορφώνονται οι πολιτικες του θέσεις. Καταγράφονται ευχάριστα  στιγμιοτυπα και δυσαρεστα απρόοπτα απο την καθημερινότητα του προεκλογικου αγώνα,  τι προηγήθηκε του  debate με την Λεπέν , την αντίδραση του μόλις είδε το exti poll που τον ανακήρυσσε νεο πρόεδρο της Γαλλίας.

Είναι προφανώς μια προσεκτικά σκηνοθετημένη παρουσίαση του ανθρώπου Μακρόν με το υφος του ντοκυμαντέρ να θυμίζει έντονα Ομπάμα και τη δική του πορεία προς την νίκη του 2008.

Μπορείτε να το δείτε εδώ.

Μαρία Χούκλη.