Σημειώσεις

Brexit και βρετανικές εκλογές, εβδομάδα 13-19 Μαΐου

Δύο ρεκόρ την τελευταία εβδομάδα στη Μεγάλη Βρετανία: πληθωρισμού και δικομματισμού. O πρώτος έφτασε στα επίπεδα του 2013, είναι πια στο 2,7%, και όλο ανεβαίνει. Και ο δικομματισμός, στις τελευταίες δημοσκοπήσεις, σημείωσε ρεκόρ 34ετίας, και ας τον είχαμε πρόωρα βγάλει στη σύνταξη το 2015. Ο κόσμος δηλαδή, αγοράζει ακριβότερα τα προϊόντα εξαιτίας του Brexit (4 στους 5 ανησυχούν για την άνοδο των τιμών), και στηρίζει σε ποσοστό ρεκόρ τα κόμματα που υπόσχονται να το φέρουν εις πέρας. Μάλιστα.

Έτσι εξηγείται και το τρίτο, και πλέον εντυπωσιακό ρεκόρ της εβδομάδας. Η στήριξη στο Brexit έφτασε στο υψηλότερο επίπεδο από τότε που οι Βρετανοί ξεκίνησαν τη συζήτηση για το αν θα φύγουν. Μέσα σε έναν μήνα, η υποστήριξη για έξοδο από την ΕΕ έφτασε από το 44%, στο 68%. H Μέι είχε πει ότι το Brexit θα ένωνε τους Βρετανούς, και την πίστεψαν ελάχιστοι. Οι εθνικές εκλογές όμως, είναι πάντα εθνικές.

Η αξιοποίησή από τη Μέι της διαρροής των διαπραγματεύσεων για το Brexit, με το επιχείρημα του δήθεν οργανωμένου σχεδίου επηρεασμού του αποτελέσματος, έχουν ενισχύσει ακόμη περισσότερο τον εθνικό χαρακτήρα της αναμέτρησης. Δεν είναι τυχαίο ότι η πρωθυπουργός, στην ανακοίνωση του προγράμματος των Συντηρητικών, ανέφερε το Brexit έντεκα φορές και μόλις μία το όνομα του κόμματος της.

Για να υπάρξει όμως ισχυρός δικομματισμός (σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην ασχολείται κανείς με το χθεσινοβραδινό debate των υπόλοιπων αρχηγών) χρειάζονται δύο. Οι Εργατικοί μείωσαν τη διαφορά κατά 8 μονάδες, χωρίς όμως να απειλούν ακόμη τους Τόρις. Οι παροχές του Κόρμπιν στον τομέα της υγείας, των εργασιακών δικαιωμάτων και της παιδείας είχαν θετικό αντίκτυπο.

H άνοδος του Brexit σημαίνει ότι η δεξαμενή από την οποία μπορούν να αντλήσουν ψήφους οι Remainers είναι πολύ μικρή. Οι Φιλελεύθεροι έχουν πέσει σε μονοψήφια νούμερα, και το περίφημο κόμμα του κέντρου αναβάλλεται για μετά τις εκλογές. Οι Blairites βουλευτές ετοιμάζονται για τη διάσπαση, και ψάχνουν να βρουν αρχηγό. Αν περιμένουν από τον ίδιον τον Μπλερ, αδίκως χάνουν τον χρόνο τους, στις δημοσκοπήσεις είναι πιο τοξικός από τον ραδιενεργό Κόρμπιν.

Μεσοβδόμαδα, προέκυψε και ένα τέταρτο ρεκόρ, ενδεικτικό της σύγχυσης που επικρατεί για τον αντίκτυπο του Brexit στη βρετανική οικονομία. Η απασχόληση είναι στα υψηλότερα επίπεδα από το 1975, αλλά οι μισθοί μειώνονται. Ένας γρίφος για την επόμενη κυβέρνηση, στην οποία ίσως να μην συμμετάσχει ο υπουργός Οικονομικών Φίλιπ Χάμοντ. Τσακώθηκε με Νικ Τίμοθι, τον στενότερο συνεργάτη της Τερέζα Μέι, και πιθανώς να ακολουθήσει και εκείνος την προαλειφόμενη πορεία του υπουργού Brexit, Ντέιβιντ Ντέιβις.

Αν οι δημοσκοπήσεις επιβεβαιωθούν, η Τερέζα Μέι θα κυριαρχήσει απόλυτα στο πολιτικό σκηνικό, έχοντας γύρω της νέους βουλευτές, οι οποίοι θα της χρωστάνε την εκλογή τους, αλλά θα είναι επίσης ένθερμοι υποστηρικτές του Brexit -ο αφανισμός του UKIP έρχεται με το αντίστοιχο τίμημα για τον χαρακτήρα του κόμματος.

Στην άλλη πλευρά, μία γυναίκα εξακολουθεί να κυριαρχεί, αλλά για λάθος λόγους. Η εμβληματική Ντάιαν Άμποτ των Εργατικών συνεχίζει, σαν παράλληλη ηρωίδα σε κωμωδία. Πριν μερικές ημέρες μπέρδεψε τα νούμερα του προϋπολογισμού, και τώρα την έξοδο σε εκδήλωση.
Snapshot: Οι εκλογές σε μία φωτογραφία, μία δημοσκόπηση ή ένα βίντεο

Θύμιος Τζάλλας

O Ερντογάν στο Λευκό Οίκο

Δεν το έχει συνηθίσει αυτό που του συνέβη χθες στο Λευκό Οίκο, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Δηλαδή, το να μην είναι εκείνος το κέντρο της προσοχής. Όμως, λίγο μετά τη συνάντησή του με τον αμερικανό πρόεδρο και κατά την κοινή συνέντευξη τύπου, έπρεπε να περιμένει αρκετά μέχρι να τελειώσουν οι ερωτήσεις προς τον Ντόναλντ Τραμπ σχετικά με το σάλο που δημιούργησε η αποκάλυψη της Washington Post ότι αποκάλυψε διαβαθμισμένες πληροφορίες σε συζήτηση που είχε με τους Ρώσους την προηγούμενη εβδομάδα, στο Λευκό Οίκο.

Λίγο πριν το πρώτο του ταξίδι στη Μέση Ανατολή λοιπόν, ο Αμερικανός Πρόεδρος υποδέχθηκε τον Τούρκο ομόλογό του στον Λευκό Οίκο. Οι δύο ηγέτες επιβεβαίωσαν την δέσμευσή τους (The Washington Post) για συνεργασία στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας και την καταπολέμηση των τρομοκρατικών οργανώσεων στη Μέση Ανατολή. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εξέφρασε την αισιοδοξία του για ένα νέο κεφάλαιο στις σχέσεις των δύο χωρών ενώ δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στα δύο αγκάθια των αμερικανοτουρκικών σχέσεων, την έκδοση του Φετουλάχ Γκιουλέν και τη συμμαχία των Αμερικανών με τους Κούρδους της βόρειας Συρίας.

Από την πλευρά του ο Ντόναλντ Τραμπ, αφού έκανε μια πολύ θερμή αναφορά στο αξιόμαχο του τουρκικού στρατού, χαρακτηρίζοντας τον τουρκικό στρατό ως γνωστό για το θάρρος του προτίμησε να αναφερθεί στους κομμουνιστογενείς Κούρδους του PKK.

 Ως προς το ζήτημα της Συρίας, την περασμένη εβδομάδα οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν πως θα εξοπλίσουν τους Κούρδους της πολιτοφυλακής Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG) για ανακατάληψη της Ράκκα, de facto πρωτεύουσας του Ισλαμικού Κράτους. Η Τουρκία βλέπει το YPG ως τη συριακή προέκταση του εκτός νόμου Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) που θεωρείται τρομοκρατική οργάνωση σε Τουρκία και ΗΠΑ. Σύμφωνα με πληροφορίες, βέβαια η Τουρκία τελικώς δέχτηκε τον εξοπλισμό τους υπό τον όρο ότι οι Αμερικανοί θα εγγυηθούν ότι τα όπλα αυτά δεν θα χρησιμοποιηθούν εναντίον της και ότι η Ράκκα δεν θα περιέλθει επ’ουδενί υπό κουρδική κατοχή.

Αρνητική εντύπωση προκάλεσε το γεγονός πως οι δύο ηγέτες δεν απάντησαν σε ερωτήσεις δημοσιογράφων. Επιπλέον, αρνητικά σχολιάστηκε στα μέσα η απουσία δημόσιας αναφοράς από πλευράς Τραμπ στα ανθρώπινα δικαιώματα που συστηματικά καταπατούνται στη Τουρκία. Θυμίζουμε πως ο Αμερικανός Πρόεδρος ήταν ο μόνος δυτικός ηγέτης που συνεχάρη τον Ερντογάν για τη νίκη του στο δημοψήφισμα.

Ποιος είναι ο νέος Πρωθυπουργός της Γαλλίας.

Επιβεβαιώθηκαν οι φήμες και ο 46χρονος Εντουάρ Φιλίπ, δήμαρχος της Χαβρης είναι η επιλογή του Μακρόν για το αξίωμα του πρωθυπουργού, επιλογή που ανταποκρίνεται στις διακηρύξεις του νέου πρόεδρου για ανάδειξη ικανών και νέων  προσώπων, ανεξαρτήτως άν προέρχονται από την Δεξιά είτε από την Αριστερά. Άλλωστε η προσωνυμία που είχαν δώσει στον Μακρόν οι επικριτές του ήταν “monsieur en même temps”/ “ο κύριος ταυτοχρόνως”, για τις προτάσεις του που ήταν σύνθεση σοσιαλιστικών και φιλελεύθερων θέσεων. Ο νέο- ορισθείς πρωθυπουργός ανταποκρίνεται σε αυτό το μοντέλο.

Ποιός είναι ο Εντουάρ Φιλιπ

Η ενασχόληση του με την πολιτική ξεκίνησε το 1990, απο το Σοσιαλιστικό κόμμα. Μέντορας του υπήρξε ο Μισέλ Ροκάρ. Πέντε χρόνια αργότερα ενεπλάκη στην τοπική αυτοδιοίκηση , στη Χαβρη και αργότερα συμμετείχε στην δημιουργία της κεντροδεξιάς κίνησης UMP μαζί με τον Αλέν Ζυπέ στον οποίο παρέμεινε πιστός έως πρόσφατα που διεκδίκησε το προεδρικό χρίσμα των Ρεπουμπλικανών

Γεννήθηκε στην Νορμανδία, στην Ρουέν, απο γονείς εκπαιδευτικούς. Εχει κάνει εξαιρετικές  σπουδές στο πανεπιστήμιο Science Po και στην διάσημη ENA.  Εργάστηκε στο  Γαλλικό Συμβούλιο της Επικρατείας αλλά και στον ιδιωτικό τομέα, ως δικηγόρος. Είναι φίλοι με τον Μακρόν από το 2011. Αγαπά τη μουσική, ιδιαιτέρως τον Μπρους Σπρίνγκστιν, τον Κιούμπρικ και έχει δει την ταινία Νονό δεκάδες φορές. Εχει γράψει δυο μυθιστορήματα και άν ήταν λογοτεχνικός ήρωας θα ήθελε να είναι ο Σιρανό ντε Μπερζεράκ. Όπως έχει εξομολογηθεί δημοσίως, φοβάται τον οδοντίατρο, παίζει μποξ για να χαλαρώσει από το στρες και ήθελε να γίνει μαέστρος αλλά δεν είχε το ταλέντο.

Να που έγινε μαέστρος της γαλλικής κυβέρνησης τα μέλη της οποίας θα μάθουμε αύριο.

Μαρία Χούκλη.

 

Brexit και βρετανικές εκλογές, εβδομάδα 6-12 Μαΐου

Την περασμένη Πέμπτη, οι Εργατικοί έγιναν το πρώτο κόμμα αξιωματικής αντιπολίτευσης που χάνει τρεις συνεχόμενες αναμετρήσεις στην τοπική αυτοδιοίκηση. Αμέσως μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος, ο Τζέρεμι Κόρμπιν έσπευσε στο Μάντσεστερ για ένα πολύτιμο τηλεοπτικό πλάνο με τον Άντι Μπέρναμ, έναν από τους ελάχιστους Εργατικούς που νίκησαν. Το ίδιο βράδυ, στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του BBC, οι Βρετανοί είδαν τον Κόρμπιν ανάμεσα σε περιχαρείς οπαδούς του κόμματος. Όχι όμως τον Μπέρναμ. «Έπιασε ήδη δουλειά», είπε ο αρχηγός των Labour στους δημοσιογράφους. O νέος δήμαρχος του Μάντσεστερ όμως, δεν δούλευε. Έπινε μπύρες για να γιορτάσει σε παμπ παραπλεύρως, και τουίταρε μάλιστα και τα σχετικά ενσταντανέ.

Όπως ακριβώς και ο δήμαρχος του Λονδίνου Σαντίκ Καν, έναν χρόνο πριν, με τα δικά του μεθεόρτια, έτσι και ο Μπέρναμ δεν θέλει ο κόσμος να τον βλέπει πλάι στον Κόρμπιν. Όταν τον αποφεύγουν εκείνοι που έχουν ήδη κερδίσει, μπορεί να φανταστεί κανείς τι περνάνε όσοι διεκδικούν τώρα την εκλογή τους.

Οι υποψήφιοι βουλευτές διαμαρτύρονται ότι η αναφορά του ονόματος του αρχηγού τους, όταν χτυπάνε τις πόρτες των ψηφοφόρων, είναι ραδιενεργός. O αρχηγός των Labour είναι ο λιγότερο δημοφιλής αρχηγός κόμματος στη Μεγάλη Βρετανία, πιο κάτω και από από τον Πολ Νάταλ του UKIP.

Το Σαββατοκύριακο ο Κόρμπιν αραίωσε τις εμφανίσεις του, και στο προσκήνιο βρέθηκε ο νούμερο 2 στο κόμμα, Τζον Μακντόνελ. Μαζί του, έκανε την εμφάνισή του και ένα πρόσφατο βίντεο στο οποίο δήλωνε μαρξιστής. Σε μία χώρα ιστορικά αφιλόξενη στον κομμουνισμό, αυτά ακούγονται κινέζικα. Στην κυριολεξία. Πρόσφατα, ο Μακντόνελ είχε διαβάσει αποσπάσματα από το Μικρό Κόκκινο βιβλίο του Μάο στη Βουλή, και με μια θεατρική χειρονομία, το πέταξε μπροστά στον τότε υπουργό Οικονομικών Τζορτζ Όζμπορν.

Οι σύντροφοι πάντως του ηγετικού διδύμου, δεν ακολουθούν το παράδειγμα του Μάο, αλλά του Στάλιν, του πρώτου διδάξαντα στην εξαφάνιση μέσω photoshop των ανεπιθύμητων συντρόφων. Οι σύγχρονοι Labour, εξαφανίζουν το όνομα του Κόρμπιν από τα φυλλάδια τους.

Οι Εργατικοί σβήνουν τον αρχηγό τους, και η Μέι το κόμμα της. Το όνομα Conservatives αντικαταστάθηκε σε όλες τις δημόσιες εμφανίσεις από το Theresa May’s Team, ενώ η πρωθυπουργός επέβαλλε στους υποψηφίους να χρησιμοποιούν για την προβολή τους, υλικό με το όνομά της.

Οι Συντηρητικοί δεν ανησυχούν μόνο για την εξαφάνιση του ονόματος του κόμματος, αλλά και βασικών του αρχών, αφού η Μέι υποστήριξε ότι η υπεράσπιση της ελεύθερης αγοράς δεν είναι πια ιδεολογικό τοτέμ για τους Τόρις. Η πρωθυπουργός, στην πιο πολυσυζητημένη παρέμβαση της αυτή την εβδομάδα, είπε ότι θα βάλει πλαφόν στους λογαριασμούς γκαζιού και ρεύματος, πολιτική που ο προκάτοχός της, Ντέιβιντ Κάμερον, είχε χαρακτηρίσει μαρξιστική, όταν την διαφήμισαν οι Εργατικοί το 2015.

Οι Labour περιέλαβαν ξανά τη δέσμευση στο μανιφέστο τους, το οποίο, για πρώτη φορά στα χρονικά, διέρρευσε στον Τύπο. Είναι το πιο αριστερό μανιφέστο των Labour, από την εποχή του Μάικλ Φουτ. Το δικό του, λίγο πριν τη συντριπτική ήττα του από τη Θάτσερ, είχε χαρακτηριστεί το «πλέον μακροσκελές σημείωμα αυτοκτονίας στην ιστορία». Τότε, ανάμεσα στα άλλα, οι Εργατικοί είχαν υποσχεθεί άμεση έξοδο από την ΕΕ. Τριανταπέντε χρόνια μετά, το ζήτημα «τακτοποιήθηκε», όπως υποστήριξε την Τρίτη ο Κόρμιπν.

Θα τα πει και στην τηλεόραση στις 2 Ιουνίου, στο μοναδικό ντιμπέιτ, το οποίο θα διεξαχθεί αλά Βρετανικά. Κόρμπιν και Μέι θα απαντήσουν στις ερωτήσεις του κοινού, σε δύο ανεξάρτητα διαδοχικά sessions, χωρίς να συναντηθούν μεταξύ τους. Είναι το δεύτερο τηλεοπτικό ντιμπέιτ που γίνεται με αυτόν τον τρόπο, το πρώτο όμως στο οποίο και οι δύο υποψήφιοι θα κληθούν να εξηγήσουν την ακριβή σχέση τους με τον Μαρξ.

Snapshot: Οι εκλογές σε ένα σκίτσο, μία δημοσκόπηση  ή ένα βίντεο

Θύμιος Τζάλλας.

Κόσοβο: Η πρόταση μομφής οδηγεί τη χώρα σε πρόωρες εκλογές

Το Κοσυφοπέδιο οδηγείται σε πρόωρες εκλογές τον Ιούνιο καθώς με 78 ψήφους υπέρ και 34 κατά σε σύνολο 120 εδρών η Βουλή απέσυρε την εμπιστοσύνη της προς τη κυβέρνηση συνασπισμού του Ισά Μουστάφα. Σχολιάζοντας τη πρόταση δυσπιστίας ο Πρωθυπουργός δήλωσε πως το έλλειμμα εμπιστοσύνης στους θεσμούς οδηγεί τη χώρα σε αποσταθεροποίηση. Από τη πλευρά τους, βουλευτές της αντιπολίτευσης αλλά και του συνασπισμού κατηγορούν τον Μουστάφα πως η αθέτηση των προεκλογικών του δεσμεύσεων οδηγεί την χώρα σε κρίση.

Η κυβέρνηση συνασπισμού προήλθε από τις πρόωρες εκλογές που διεξήχθησαν τον Ιούνιο του 2014. Πρώτο στη προτίμηση των ψηφοφόρων ήλθε το κεντροδεξιό Δημοκρατικό Κόμμα Κοσόβου (PDK) του οποίου ηγέτης ήταν ο Χασίμ Θάτσι, Πρωθυπουργός της χώρας από το 2008 και σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ακολούθησε η συντηρητική Δημοκρατική Ένωση Κοσόβου (LDK) του Ισά Μουστάφα. Κανένα από τα δύο κόμματα δεν ήταν αρκετά ισχυρό για να σχηματίσει κυβέρνηση. Έξι μήνες μετά, τον Νοέμβριο του 2014, συνασπίστηκαν. Πρωθυπουργός ανέλαβε ο Ισά Μουστάφα ενώ ο Χασίμ Θάτσι ορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών, μια θέση που κράτησε μέχρι να μεταβεί στο αξίωμα του Προέδρου τον Φεβρουάριο του 2016. Η ημέρα της ορκομωσίας του συνοδεύτηκε από αναταραχές στους δρόμους.

Εδώ και μήνες η αδυναμία της κυβέρνησης να νομοθετήσει σε θέματα όπως η Σερβική μειονότητα, τα σύνορα με το Μαυροβούνιο και ο στρατός οδήγησαν σε πολιτικό αδιέξοδο αλλά και σε μια εύθραυστη ειρήνη με τη Σερβία. Σε μια χώρα με συντριπτική πλειοψηφία αλβανικό πληθυσμό, βουλευτές από την αντιπολίτευση αλλά και τον κυβερνητικό συνασπισμό ζητούν την απόσυρση της συμφωνίας με την Σερβία στην οποία δίνονται περισσότερες εξουσίες στους Σέρβους του Κοσόβου. (Financial Times)

Επιπλέον, οι βουλευτές αντιμάχονται την συμφωνία οριοθέτησης συνόρων με το Μαυροβούνιο που υπεγράφη το 2015 αλλά δεν επικυρώθηκε ακόμη από τη Βουλή. Η συμφωνία συνόρων αποτελεί προαπαιτούμενο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την χορήγηση βίζας στους Κοσοβάρους. Επίσημα οι αντιδράσεις αναφέρονται στην οριοθέτηση περίπου 8200 εκταρίων γης στη συνοριακή γραμμή υπέρ του Μαυροβουνίου, στην ουσία όμως οι αντιδράσεις αφορούν την απουσία λωρίδας προς τη θάλασσα σε περιοχή του Μαυροβουνίου στην οποία ζουν Αλβανοί. Υπήρξαν φορές στη διάρκεια της κυβερνητικής θητείας που οι βουλευτές με σπρέι πιπεριού και χρήση δακρυγόνων εντός της αίθουσας προσπάθησαν να εμποδίσουν  συζητήσεις των δύο αυτών θεμάτων. (liberal)

 Το τρίτο μεγάλο αγκάθι έχει να κάνει με τη δημιουργία τακτικού στρατού. Σημαντικό ρόλο στην εμπλοκή αυτή έχει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Χασίμ Θάτσι, ο οποίος τον Απρίλιο επιχείρησε, μέσω της Βουλής, να μετατρέψει τις Δυνάμεις Ασφαλείας του Κοσόβου (KSF) σε τακτικό στρατό. Μέχρι στιγμής η μόνη στρατιωτική δύναμη στο Κόσοβο είναι οι 4.500 στρατιώτες της ειρηνευτικής δύναμης του ΝΑΤΟ που βρίσκεται εκεί από το 1999. Αντίθετα, ο ρόλος του KSF είναι περιορισμένος και αναφέρεται κυρίως στην αντιμετώπιση καταστροφών και την αποναρκοθέτηση περιοχών. H δημιουργία στρατού έχει την υποστήριξη των συμμάχων με μια όμως ειδοποιό διαφορά. Αντί για νομοσχέδιο, η Δύση θεωρεί απαραίτητη την συνταγματική ρύθμιση. Κάτι τέτοιο συνεπάγεται την ομοφωνία των δύο τρίτων των 20 βουλευτών που εκπροσωπούν τις εθνικές μειονότητες, εκ των οποίων οι δέκα είναι Σέρβοι. Τελικώς το νομοσχέδιο αποσύρθηκε με επέμβαση των δυτικών συμμάχων όπως οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ αλλά η προσπάθεια του Προέδρου πυροδότησε αντιδράσεις στη Βουλή. Λέγεται πως η κίνηση αυτή είχε μια ακόμη κρυφή παράμετρο – την αύξηση της δημοτικότητας του Δημοκρατικού Κόμματος έναντι του LDK του Μουστάφα και, κατ’ επέκταση, την εκλογική του επιτυχία σε πρόωρες εκλογές. (politico)

Το Κόσοβο, πρώην επαρχία της Σερβίας, ανεξαρτητοποιήθηκε μονομερώς το 2008. Μέχρι σήμερα περισσότερες από 100 χώρες έχουν αναγνωρίσει το κράτος, όχι όμως η Σερβία και η Ρωσία η οποία και μπλοκάρει την συμμετοχή της χώρας στον ΟΗΕ. Το Κόσοβο δεν το έχει αναγνωρίσει ούτε η Ελλάδα.

Βίκυ Ελευθεριάδου.

Τα παρασκήνια μιας νίκης.

 

Επί 200 ημέρες , η κάμερα ακολουθεί κατά πόδας τον επικεφαλής της κίνησης “En Marche” στις περιοδείες του, παρευρίσκεται στις συσκέψεις με τους στενούς συνεργάτες του όπου σχεδιάζεται η επικοινωνική στρατηγική της εκστρατείας αλλά και σε συναντήσεις όπου διαμορφώνονται οι πολιτικες του θέσεις. Καταγράφονται ευχάριστα  στιγμιοτυπα και δυσαρεστα απρόοπτα απο την καθημερινότητα του προεκλογικου αγώνα,  τι προηγήθηκε του  debate με την Λεπέν , την αντίδραση του μόλις είδε το exti poll που τον ανακήρυσσε νεο πρόεδρο της Γαλλίας.

Είναι προφανώς μια προσεκτικά σκηνοθετημένη παρουσίαση του ανθρώπου Μακρόν με το υφος του ντοκυμαντέρ να θυμίζει έντονα Ομπάμα και τη δική του πορεία προς την νίκη του 2008.

Μπορείτε να το δείτε εδώ.

Μαρία Χούκλη.

 

Νίκη Μέρκελ στο κρατίδιο Σβέσλιγκ-Χόλστάιν.

Οι εκλογές στο κρατίδιο Σβέσλινγκ-Χολστάιν (με πληθυσμό μόλις 2.3 εκατομμύρια) θεωρούνταν ήσσονος πολιτικής σημασίας. Ωστόσο, ενόψει των ομοσπονδιακών εκλογών του Σεπτεμβρίου, κάθε αναμέτρηση στην κάλπη λειτουργεί ως ο πλέον αξιόπιστος δείκτης αφού, όπως είναι γνωστό, η κάλπη είναι η καλύτερη δημοσκόπηση. Αν και οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι οι εκλογές αυτές θα κριθούν στο νήμα, το αποτέλεσμα ήταν ξεκάθαρο: Οι Χριστιανοδημοκράτες της Άνγκελας Μέρκελ αναδείχθηκαν πρώτη δύναμη με ποσοστό 33%, αυξάνοντας τη δύναμή τους κατά 2 ποσοστιαίες μονάδες. Για τους Σοσιαλδημοκράτες (SPD) αντίθετα, που κυβερνούσαν μέχρι πρότινος στο κρατίδιο, οι εκλογές στο Σλέσβιχ-Χολστάιν συνιστούν κόλαφο, καθώς χάνουν 3 έως 4 μονάδες και υπολείπονται πλέον 7 μονάδων των συντηρητικών. Στους κερδισμένους όμως συγκαταλέγεται και το εθνολαϊκιστικό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), που φέρεται να ξεπέρασε οριακά το εκλογικό όριο του 5%. Σε περίπτωση που επιβεβαιωθούν τα exit polls, τότε το ξενοφοβικό κόμμα θα εκπροσωπείται πλέον για πρώτη φορά στην τοπική Βουλή του Κιέλου.  (Ναυτεμπορική)

Κρυφή αύξηση ασφαλιστικών εισφορών.

Ένα από τα δεκάδες προαπαιτούμενα (prior actions) που καλείται να υλοποιήσει η ελληνική πλευρά προκειμένου να κλείσει τη β’ αξιολόγηση ορίζει ότι θα αυξηθεί η βάση υπολογισμού των ασφαλιστικών εισφορών: αντί να υπολογίζονται επί του φορολογητέου εισοδήματος των ελεύθερων επαγγελματιών ή των επιτηδευματιών, θα υπολογίζονται επί του φορολογητέου εισοδήματος προσαυξημένου κατά το ύψος των ασφαλιστικών εισφορών που καταβλήθηκαν την προηγούμενη χρονιά. Για το έτος 2018 προβλέπεται έκπτωση 15% επί του συνόλου ενώ απο το έτος 2019 κι έπειτα καμιά έκπτωση. Πηγή: Διονύσης Ρίζος @twitter.

Δύο ενδεικτικοί πίνακες που έφτιαξε ο δικηγόρος και ειδικός για θέματα κοινωνικής ασφάλισης Διονύσης Ρίζος.

                  Δικηγόρος με καθαρό φορολογητέο εισόδημα 20.000€

Ασφαλιστικές εισφορές 2017 5.454,56 €
Ασφαλιστικές εισφορές 2018 5.620,30 €
Ασφαλιστικές εισφορές 2019 6.612,12 €

                     Έμπορος με καθαρό φορολογητέο εισόδημα 20.000€  

Ασφαλιστικές εισφορές 2017 5.390 €
Ασφαλιστικές εισφορές 2018 5.816,21 €
 Ασφαλιστικές εισφορές  2019 6.957,46 €

 

 

Brexit και βρετανικές εκλογές, εβδομάδα 29 Απριλίου-5 Μαΐου

Στις 28 Απριλίου του 2011 ο Έντ Μπολς, τότε σκιώδης υπουργός Οικονομικών των Εργατικών, πληκτρολόγησε το όνομα του στο twitter, με σκοπό να ψάξει άρθρα για εκείνον. Αντί για search, πάτησε tweet. Εδώ και έξι χρόνια, η 28η Απριλίου γιορτάζεται από τον Βρετανικό πολιτικό κόσμο ως η Ed Balls Day. Ο Μπολς αποσύρθηκε από την πολιτική, αναζήτησε για λίγο την τύχη του στον χορό, αλλά οι μετριοπαθείς Labour δεν έχουν πάψει να τον περιμένουν.

Στη θέση του εμφανίστηκε την Πρωτομαγιά, ο Τόνι Μπλερ, είκοσι χρόνια ακριβώς από την ιστορική του νίκη το 1997.  Αυτή τη φορά, όχι ως υποψήφιος, αλλά ως επιφανής αντί-Brexiter. Υπενθύμισε, εμμέσως πλην σαφώς, στους συντρόφους του πως χάρις στον ίδιο, εκείνη την Παρασκευή του ‘97, είχαν ξυπνήσει νικητές, και με τα ποσοστά που συγκεντρώνει σήμερα η Μέι.

Ως υποψήφιος, επέστρεψε όμως ο Βινς Κέιμπλ, ηγετικό στέλεχος των Lib Dems. Ο πρώην υπουργός Επιχειρήσεων και Καινοτομίας, πολιτικός ευρείας αποδοχής στη Μεγάλη Βρετανία, ως δάσκαλος στα οικονομικά (και στον χορό) προειδοποίησε τους συμπατριώτες του: «Hard Brexit και υγιής οικονομία δεν πάνε μαζί,  βαδίζουμε προς κραχ, χειρότερο από το 2008».  

Παραδόξως, εκείνος που συμφωνεί μαζί του για το ρίσκο της διαπραγμάτευσης, είναι ο Γιάνης Βαρουφάκης, ο οποίος μετέφερε στον Telegraph το Σάββατο, τη δική του πικρή εμπειρία, όταν πήγε να τα βάλει με την Ευρώπη.

H τελευταία φορά που οι συντηρητικοί αναγνώστες της εφημερίδας άκουσαν κάποιον δεξιό να τους μιλάει για τον Βαρουφάκη, ήταν όταν ο Τζορτζ Όζμπορν μετέφερε την άποψή του για τον πρώην ομόλογό του. O υπουργός Οικονομικών του Κάμερον είχε υποστηρίξει ότι ο λόγος για τον οποίον οι Εργατικοί αναζητούν τις οικονομικές συμβουλές του Βαρουφάκη, είναι «γιατί μάλλον ο Μίκι Μάους είναι απασχολημένος».

Ο Γιάνης όμως δεν κοιτάει κόμματα, όταν είναι να βοηθήσει. Γι’ αυτό έδωσε και στη Μέι έξι συμβουλές διαπραγμάτευσης μέσω του Guardian. Στο ίδιο φύλλο, ο δημοσιογράφος Πολ Μέισον χαρακτήρισε το καινούργιο βιβλίο του Γιάνη, ως μία από τις καλύτερες πολιτικές βιογραφίες όλων των εποχών.

Ο remainer Μέισον υιοθετεί αυτούσιο το πολιτικό αφήγημα του Βαρουφάκη, ακόμη όμως δεν έχει εξηγήσει στους Βρετανούς, αλλά και στους Έλληνες, γιατί η Ευρώπη είναι νεοφιλελεύθερη για την Ελλάδα, αλλά προστάτιδα των δικαιωμάτων των εργαζομένων στη Μεγάλη Βρετανία.  

Μία αντίφαση που κυνηγάει από το δημοψήφισμα τους ριζοσπάστες Εργατικούς. Όπως άλλωστε, και η παροιμιώδης από μέρους τους απαξίωση των οικονομικών δεδομένων, ανάγλυφη σε κωμικό βαθμό, στη μέχρι στιγμής κορυφαία συνέντευξη της προεκλογικής περιόδου. Η Ντάιαν Άμποτ μπέρδεψε τόσο πολύ το κόστος της πρόσληψης νέων αστυνομικών, ώστε ντρέπεσαι να βλέπεις το απόσπασμα, σαν δραματική σκηνή σε κωμική βιντεοταινία.

Σε αυτό δηλαδή που εξελίσσεται η σύγκρουση της Μέι με τον Γιουνκέρ. Εκείνος της είπε ότι η Ευρώπη δεν είναι λέσχη του γκολφ για να φεύγει κανείς όποτε θέλει, και η Μέι του απάντησε ότι θα διαπιστώσει πολύ σύντομα γιατί τη λένε «φοβερά δύσκολη γυναίκα». Ο χαρακτηρισμός ανήκει στον Κένεθ Κλαρκ, τον μοναδικό βουλευτή των Συντηρητικών που καταψήφισε το άρθρο 50, αφού πρώτα πέρασε γενεές δεκατέσσερις τους Leavers στο κόμμα του, νομίζοντας ότι το μικρόφωνο του ήταν κλειστό.

Τη Μέι πάντως δεν την ενοχλούν όσοι την προειδοποιούν για το κόστος, αλλά οι σαμποτέρ που το αυξάνουν χωρίς προηγούμενη ειδοποίηση. Οι Βρυξέλλες ανέβασαν τον λογαριασμό του Brexit από 60 σε 100 δισεκατομμύρια ευρώ.

Θα είναι πράγματι το διαζύγιο του αιώνα, όπως έγραψε το Fact την Τρίτη, αν όχι σε δράμα, σίγουρα σε κόστος.
Snapshot: Οι εκλογές σε μία φωτογραφία, δημοσκόπηση ή ένα βίντεο

Θύμιος Τζάλλας.

Σημαντική μείωση της νεανικής βίας

Σε αντίθεση με την κοινή αντίληψη, νέα μελέτη του Πανεπιστημίου της Βοστώνης διαπιστώνει ότι η νεανική βία βαίνει συρρικνούμενη, καταγράφοντας αξιοσημείωτα χαμηλά ποσοστά. Τουλάχιστον στις ΗΠΑ.

Ο δρ. Salas-Wright και οι συνεργάτες του κατέγραψαν σημαντική μείωση, κατά 29%, του σχετικού ποσοστού νέων που εμπλέκονται σε περιστατικά βίας και δημοσίευσαν τα ευρήματά τους στην επιστημονική επιθεώρηση American Journal of Public Health.

“Συχνά υπάρχει η αίσθηση ότι οι έφηβοι είναι εκτός ελέγχου και ότι τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο”, δήλωσε ο Salas-Wright. “Ωστόσο, η μελέτη μας καθιστά σαφές ότι τα τελευταία 10 έως 15 χρόνια παρατηρείται σημαντική μείωση στον αριθμό των εφήβων που εμπλέκονται σε περιστατικά βίας.”

Η μελέτη εξετάζει τις τάσεις βίας και των επιθέσεων με πρόθεση να προκληθεί βλάβη μεταξύ των νέων ηλικίας 12-17 ετών. Τα ευρήματα καταδεικνύουν ότι μεταξύ της νεολαίας εν γένει, η βία είναι σημαντικά μειωμένη σε σχέση με το 2003, φθίνοντας σταθερά από το υψηλό ποσοστό του 33,6% στο χαμηλό του 23,7%, το 2014.

Παρά τα ενθαρρυντικά ευρήματα, ο δρ. Salas-Wright σημείωσε ότι υπάρχουν ανισότητες φυλετικού-εθνοτικού χαρακτήρα στα πρότυπα εκδήλωσης του φαινομένου. Η αφροαμερικανική νεολαία βρέθηκε επιρρεπέστερη στη βίαιη συμπεριφορά, ενώ ακολουθούν η ισπανόφωνη και μη ισπανόφωνη λευκή νεολαία.

«Ενώ παρατηρούμε αξιοσημείωτες μειώσεις στη βία και σε άλλες επικίνδυνες συμπεριφορές μεταξύ των νέων, δεν πρέπει να παραβλέπουμε το γεγονός ότι το πρόβλημα εξακολουθεί να υφίσταται και να επηρεάζει δυσανάλογα υποομάδες της Αμερικανικής νεολαίας», δήλωσε ο συν-συγγραφέας δρ. Vaughn. “Πρέπει να γίνουν πολλά ακόμη.”

Με βάση τα ευρήματα της μελέτης, ο Salas-Wright και οι συνεργάτες του υπογραμμίζουν τη σημασία της συνεχούς ανάπτυξης και διάδοσης προγραμμάτων και παρεμβάσεων βάσει τεκμηρίων, που έχουν σχεδιαστεί για να αποτρέπουν όχι μόνο τη βία αλλά και άλλες προβληματικές συμπεριφορές μεταξύ των νέων.

 

Πηγή: AJPH

Παναγιώτης Μποζέλος.