Σημειώσεις

Αναζητώντας το Ευρω-θαύμα

Της Μαρίας Χούκλη

Την Αθήνα είχε επιλέξει ο Μπαράκ Ομπάμα για να κλείσει την προεδρική θητεία του με έναν Λόγο Περί  Δημοκρατίας, την Αθήνα διάλεξε και ο Εμανουέλ Μακρόν (που ποτέ δεν έκρυψε οτι θεωρεί εαυτόν την ευρωπαϊκή εκδοχή του Αμερικανού πρώην προέδρου ως υπέρμαχου του ελεύθερου κόσμου) προκειμένου να παρουσιάσει το προσωπικό του credo για την Ευρώπη του μέλλοντος. Τι καλύτερο απο την Πνύκνα ;  Άλλωστε, ο Μιττεράν δεν έχει πεί οτι “πολιτική είναι η διαχείριση των συμβόλων”;

Μόνο που η Ευρωπαϊκή Ένωση, στην κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει, δεν χρειάζεται εντυπωσιακούς Λόγους,  αλλά ένα θαύμα για να κατορθώσει να ξανασυγκινήσει τους πολίτες της, να τους κάνει να ξαναπιστέψουν ότι τους αφορά και τους νοιάζεται, ότι τους ακούει και μπορεί να διασφαλίσει ο,τι υποσχέθηκαν οι ιδρυτές της : ευημερία, ασφάλεια, ελευθερία . Το ευρωπαϊκό εγχείρημα έχει επηρεάσει καταλυτικά προς το καλύτερο τις ζωές μας, όμως, έχει στομώσει.   Ή θα αλλάξουμε ή το μαγαζί πάει για διάλυση.  Αυτό είπε εν ολίγοις ο Μακρόν , κομίζοντας όμως γλαύκαν ες Αθήνας.

Ο πρόεδρος της Γαλλίας , χωρίς αμφιβολία, είναι ένας πιστός Ευρωπαίος. Μίλησε με θέρμη για την Ευρώπη  κα τον ρολο της στην παγκόσμια σκηνή.

Το επικοινωνιακό χάρισμα  που διαθέτει εν αφθονία και η εμφανέστατη πνευματική σκευή του ήταν καθηλωτικά, αλλά  η ομιλία του, κατά την ταπεινή μου άποψη, ούτε μνημειώδης ,ούτε ιστορική θα μπορούσε να χαρακτηριστεί για τις ιδέες που κόμισε. Ναι, το ευρωπαϊκό εγχείρημα πρέπει να σωθεί και να ξανακερδίσει την υποστήριξη των Ευρωπαίων πολιτών. Πώς ; είναι το πιεστικό ερώτημα

Η ομιλία Μακρόν πάντως,  έδειξε την κατεύθυνση προς την οποία έχουν αποφασίσει να κινηθούν Παρίσι και Βερολίνο αμέσως μετά τις γερμανικές κάλπες  και την αναμενόμενη  επανεκλογή της Μέρκελ. Γιατί μπορεί  ο Εμανουέλ Μακρόν όσα είπε, να τα παρουσίασε σαν προσωπικό  όραμα και σχέδιο που θα εξειδικεύσει στο επόμενό Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, αλλά συμπίπτουν απολύτως με τις νύξεις του Σόιμπλε  περί ESM και ΔΝΤ ή με τις διαρροές της καγκελαρίας ότι δεν θα είχε αντίρρηση με τον ορισμό υπουργού Οικονομικών της Ευρωζώνης.

Προκρίνεται , λοιπόν, η  “πύκνωση” της ΕΕ, με όσους θέλουν και μπορούν , οι οποίοι τυγχάνει να βρίσκονται εντός της Ζώνης του ευρω. Η Βρετανία έφυγε και οι εξ ανατολών εταίροι σήκωσαν μπαϊράκι. Μόνη  λύση θεωρείται η ενδυνάμωση της Ευρωζωνης με θεσμούς και μεταρρυθμίσεις που θα της επιτρέψουν to sail with the wind , όπως είναι ο τίτλος της ομιλίας (State of the Union speech) που θα εκφωνήσει στις 13 Σεπτεμβρίου  Ζαν Κλοντ Γιουνκερ .

Σφραγίδα Μακρόν στη νέα ευρωπαϊκή ατζέντα ωστόσο υπάρχει και είναι η επαναφορά της διαδικασίας που είχε ακουλουθηθεί όταν επιχειρήθηκε να θεσπιστεί Ευρωπαϊκό Σύνταγμα προ δεκαετίας: οι αλλαγές που θα  προκρίνουν οι ηγέτες, να  τεθούν στην σύγχρονη Εκκλησία του Δημου (να γιατί επελέγη η Πνυκα) , δηλαδή σε Συνελεύσεις πολιτών στα κράτη μέλη, συζητήσεις είτε με φυσική παρουσία ή είτε διαδικτυακές ώστε να ληφθούν υπόψη από τα κέντρα των αποφάσεων οι ενστάσεις και οι προτάσεις των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Ο διάλογος δεν ήταν ποτέ κακή ιδέα αρκεί να μην χρησιμοποιείται ως άλλοθι.
Δηλητηριώδες το σχόλιο της Handelsblatt. Η γερμανική εφημερίδα έγραψε ότι “ ο Γάλλος πρόεδρος φλεγόταν από την επιθυμία να απαθανατιστεί με φόντο το υπέροχο σκηνικό της Ακρόπολης για να κλείσει τα στόματα όσων τον κατηγόρησαν ότι έλκεται απο τις  Βερσαλίες σαν άλλος βασιλιάς Λουδοβίκος XIV. Γιαυτό ανέβηκε στην Πνύκα, για να εξαπολύσει από κεί κεραυνούς υπέρ της Δημοκρατίας , φορώντας το στεφάνι του Δια”.

Όλοι και όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος  Αλλά ο στρατηγός Ντε Γκωλ (και πολιτικό ίνδαλμα του Μακρόν) έχει πεί “Il vaut mieux avoir une méthode mauvaise plutôt que de n’en avoir aucune” δηλαδή καλύτερα να έχεις ένα κακό σχέδιο παρά να μην έχει κανένα.

 

Ηλιακή έκλειψη 2017: Όλα για την επιστήμη!

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι τα ΜΜΕ και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που βοήθησαν στη διασπορά της Eclipse Mania στις ΗΠΑ απ’όπου θα είναι σήμερα ορατή η ολική έκλειψη ηλίου από 14 διαφορετικές πολιτείες. Σύμφωνα με τη NASA η παρατήρηση του φαινομένου αναμένεται να ξεπεράσει κάθε ρεκόρ.

Η έκλειψη θα αρχίσει να γίνεται ορατό στην Πολιτεία του Όρεγκον από τις 19:05′ ώρα Ελλάδος και η 75 λεπτά αργότερα η έλλειψη θα είναι πλέον ολική και σε ορισμένα σημεία της Πολιτείας θα πέσει σκοτάδι για 2 λεπτά και 4 δευτερόλεπτα. Η Πολιτεία της Νότιας Καρολίνς στις ακτές του Ατλαντικού θα είναι η τελευταί Πολιτεία από την οποία η έκλειψη θα είναι ορατή στις 21:48 ώρα Ελλάδος.

Εννοείται ότι την έκλειψη μπορούμε να την παρακολουθήσουμε και online. Το Quartz έφτιαξε ένα σχετικό οδηγό, μπορείτε να τον δείτε εδώ.

Πολλοί επιστημονικοί οργανισμοί έχουν αδράξει την ευκαιρία να “επικοινωνήσουν” στο ευρύ κοινό τη δραστηριότητά τους με αφορμή την έκλειψη.

Το εργαστήριο Διαστημικών Επιστημών του Πανεπιστημιου του Μπέρκλεϊ στην Καλιφόρνια αποφάσισε να ζητήσει για πρώτη φορά τη συμμετοχή του κόσμου στην καταγραφή του φαινομένου με το smartphone τους έτσι ώστε να συγκεντρωθεί ένας μεγάλος όγκος δεδομένων που θα επιτρέψει τη μελέτη του κατά τα επόμενα χρόνια.

Το πρότζεκτ ονομάστηκε Eclipse Megamovie και έχει στόχο τη δημιουργία δύο ταινιών της έκλειψης μια από το υλικό που θα συγκεντρώσει το κοινό μέσω των smartphones και μια δεύτερη από τα όργανα ακριβείας για την παρατήρηση του του διαστήματος.

Οι χρήστες μπορούν να κατεβάσουν το ειδικό app (Berkley.edu) που φτιάχτηκε για την περίσταση και το οποίο θα κάνει “όλη τη δουλειά”. Εκείνοι απλώς θα πρέπει να βρεθούν κάπου απ’όπου μπορούν να απολαύσουν το φαινόμενο!

Το φαινόμενο όμως δεν έχει προκαλέσει έξαψη μόνο στους ανθρώπους. Αναμένεται να προκαλέσει αναταραχή (Washington Post) και στο ζωϊκό βασίλειο με τα πουλιά να είναι ο πληθυσμός που αναμένεται να επηρρεαστεί περισσότερο! Ειδικοί καλούν το κοινό να παρατηρήσει και τις αντιδράσεις των ζώων, κυρίως των πουλιών, θυμίζοντας ότι στα φυσικά φαινόμενα ο άνθρωπος είναι κι αυτός ένα κομμάτι του συστήματος του ζωϊκού βασιλείου που επηρρεάζεται. Ίσως πλέον λιγότερο απ’όλους.

Πηγή: NASA

Είναι γεγονός: το πρώτο ανθρώπινο έμβρυο “διορθώθηκε” στις ΗΠΑ

Καρέ από βίντεο της διαδικασίας διόρθωσης DNA με έγχυση χημικών στο ωάριο τη στιγμή που γονιμοποιείται από το σπερματοζωάριο. Η διόρθωση γίνεται στο DNA του σπερματοζωαρίου

Στο θέμα αναφέρεται το MIT Review και πρόκειται για επανάσταση τον τομέα της Γενετικής.

Φαίνεται πως ομάδα επιστημόνων στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Όρεγκον κατάφερε να “διορθώσει” DNA μεγάλου αριθμού ανθρώπινων εμβρύων. Μέχρι σήμερα ήταν γνωστές άλλες τρεις επιτυχημένες απόπειρες παρέμβασης στο DNA εμβρύων, όλες στην Κίνα.

“Εαν και η παρέμβαση έγινε σε έμβυα τριών ημερών τα οποία σε καμία περίπτωση δεν θα τοποθετούνταν σε ανθρώπινη μήτρα, το πείραμα συνιστά επανάσταση η οποία μπορεί να αποδεχθεί μια αναπόδραστη πορεία που θα οδηγήσει στη γέννηση ανθρώπων τα γονίδια των οποίων έχουν τροποποιηθεί ώστε να εξαλείψουν κληρονομικές ασθένειες όπως η μεσογειακή αναιμία.

Η διαδικασία ονομάζεται βλαστική μηχανική γιατί κάθε “τροποποιημένος” οργανισμός θα περάσει τα νέα, τροποποιημένα του χαρακτηριστικά στους επιγόνους του μέσω του σπέρματος και των ωαρίων.

Τα έμβρυα που διορθώθηκαν βρίσκονται στα πρώτα-πρώτα στάδια ύπαρξης. Στην πραγματικότητα προκείται για κύτταρα αόρατα δια γυμνού οφθαλμού.

Η βλαστική μηχανική εγείρει πλήθος ζητημάτων που άπτονται της ηθικής και της φιλοσοφίας. Χριστιανικές ομάδες αλλά και ομάδες στην κοινωνία των πολιτών έχουν ταχθεί ανοιχτά κατά αυτών των μεθόδων που μπορούν να παρέμβουν τόσο δραστικά στο ανθρώπινο DNA δημιουργώντας, ίσως, “υπερανθρώπους-τέρατα”.

Το θέμα αυτό χωράει μεγάλη συζήτηση. Πάντως οι συντάκτες του MIT Review δεν κατάφεραν να μάθουν ποια ασθένεια η ομάδα του καθηγητή Shoukhrat Mitalipov κατάφερε να “διορθώσει” ενώ σε επικοινωνία μέσω Skype με τον ίδιο τον καθηγητή εκείνος αρνήθηκε να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες πριν η έρευνα και τα αποτελέσματά της δημοσιευθούν σε κάποιο περιοδικό.

MIT Technology Review.

 

Φιλελεύθερος και Χριστιανός σε κρίση συνείδησης.

 

Ο μέχρι πρόσφατα ηγέτης των Φιλελευθέρων στη Μεγάλη Βρετανία, Tim Farron έχει προκαλέσει πολλάκις συζητήσεις για τον τρόπο με τον οποίο προβάλλει τη θρησκευτική του πίστη ενώ ανήκει σ’ενα πολιτικό χώρο που ενώ δεν ταυτίζεται με την αθεία, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της υπεράσπισης του κοσμικού χαρακτήρα του κράτους. Σε πρόσφατο άρθρο του στο iNews ο Φάρον υποστηρίζει ότι αρκετοί Χριστιανοί στη χώρα του αισθάνονται περιθωριοποιημένοι: “Κανείς δεν ενοχλείται με τη χριστιανική σου πίστη μέχρι να δείξεις έμπρακτα ότι την ασπάζεσαι στ’αλήθεια”.

Ζητήσαμε από τον Επίκουρο Καθηγητή της Φιλοσοφίας της Θρησκείας στη Θεολογική Σχολή της Αθήνας, Χαράλαμπο Βέντη να σχολιάσει αυτές τις αποψεις.

 

Φιλελεύθερος και Χριστιανός σε κρίση συνείδησης.

 

Του Χαράλαμπου Βέντη*

 

Στο κείμενό του, ο Tim Farron καταθέτει ένα παράπονο, που στην πραγματικότητα δεν είναι παρά ένα απλοϊκό έως κουτοπόνηρο τέχνασμα (πιθανόν ανεπίγνωστο στον ίδιο): διαμαρτύρεται ότι ο «κόσμος» θέλει ή μάλλον ανέχεται έναν ακίνδυνο, εξουδετερωμένο χριστιανισμό, που θα προσφέρεται αποκλειστικά και μόνο για φολκλορική ψυχαγωγία και εμπορική φιέστα, αλλά σε καμία περίπτωση ως μέτρο κριτικής αποτίμησης του κόσμου, με δικαίωμα άσκησης δημόσιας κριτικής των σημερινών ηθών και πολιτικών αποφάσεων. O ίδιος όμως, έχοντας πάρει στα σοβαρά την πίστη του, δηλώνει πλέον αποφασισμένος να σπάσει ως χριστιανός τον κλοιό της περιθωριοποίησης των ομοπίστων του στις δυτικές κοινωνίες και να πει επιτέλους τα πράγματα με τ’ όνομά τους – κοντολογίς, ότι οι φιλελεύθερες δυτικές κοινωνίες «έχουν ξεφύγει» από τον ενάρετο δρόμο και νομοθετούν ή νομιμοποιούν ό,τι ακριβώς ο χριστιανισμός απαγορεύει. Γι’ αυτό και πλέον ομολογεί ότι δεν μπορεί να συντάσσεται με τους φιλελεύθερους, αφού αυτοί ακριβώς είναι εκείνοι που προωθούν την αντιχριστιανική στοχοθεσία του ηδονοθηρικού, εγωλάγνου πεπτωκότος κόσμου και μάλιστα επαίρονται γι’ αυτό.

Συνοπτικά, ο Tim Farron μας λέει ότι οι χριστιανοί πληρώνουν με την περιθωριοποίηση και τη λοιδορία το τίμημα της Αλήθειας που κομίζουν. Ο ισχυρισμός αυτός φυσικά ελέγχεται. Του διαφεύγει (;) ότι δεν είναι απαραίτητα σωστό, αληθές ή βαθυστόχαστο οτιδήποτε έχει εκπέσει στο περιθώριο, την αφάνεια και τη χλεύη, καθώς ενδέχεται κάλλιστα (όπως και συμβαίνει συνήθως) να αξίζει την καυστική περιφρόνηση.

Στο βιβλίο του Broca’s Brain, ο αστροφυσικός και εκλαϊκευτής της επιστήμης Carl Sagan ξετινάζει τη διάτρητη λογική των ψευδοεπιστημόνων και λοιπών τσαρλατάνων που επιδιώκουν να θέτουν εαυτούς στο απυρόβλητο της κριτικής, επικαλούμενοι τους διωγμούς που αρχικά υπέστησαν ιστορικές μεγαλοφυΐες μέχρι να έρθει ο καιρός της δικαίωσής τους. Δεν είναι απαραίτητα μεγαλοφυής και αγνών προθέσεων ο κάθε επίδοξος πωλητής της Αλήθειας που καυτηριάζεται από το επιστημονικό κατεστημένο, υπενθυμίζει στους αναγνώστες του ο Sagan.

Πράγματι, πολλοί γέλασαν σε βάρος παραγνωρισμένων ιδιοφυών. Εξίσου όμως γέλασαν αρκετοί (και δικαίως) με τον Μπόζο τον κλόουν. Στην περίπτωση της θρησκείας, η περιθωριοποίησή της μπορεί ευλογότατα να οφείλεται στην ιδρυματική πώρωση, την αναισθησία και τον ανεξέταστο συντηρητισμό των διαχειριστών μιας πίστης, οι οποίοι είναι απρόθυμοι ή και ανίκανοι να συμφιλιωθούν με την επίπονη ανάδυση και τα κεκτημένα της ανοικτής κοινωνίας, όπως την προσδιόρισαν οι Isaiah Berlin και Karl Popper: μιας δυναμικής «πόλης» που αναστοχάζεται, εξελίσσεται και σχεδιάζει βήμα προς βήμα το μέλλον της με βάση τη νέα γνώση και τις καινοφανείς ανάγκες των ανθρώπων, χωρίς τα αναχρονιστικά βαρίδια μιας εμμονικά στατικής και αδιαπραγμάτευτης θρησκευτικής μεταφυσικής, που εγκλωβίζει τον πολίτη στην ασφυκτική μικρόνοια ενός κλειστού κοσμοειδώλου και τα στενά όρια του «μικρού, κακού χωριού».

Η περιθωριοποίηση για την οποία βγάζει μαράζι ο κ. Farron ενδέχεται να οφείλεται στη διαπίστωση του δυτικού ανθρώπου ότι οι μονοθεϊστικές πίστεις αποτελούν κατεξοχήν προ-νεωτερικά μορφώματα με παγιωμένες και αδιαπραγμάτευτες αντιλήψεις, που απλώς αναπαράγουν και συντηρούν ένα μονοδιάστατο και ξεπερασμένο από τη ζωή πρότυπο βίου. Δεδομένου λοιπόν του στατικού και μη αναστοχαστικού χαρακτήρα τους, οι θρησκείες αυτές αντιμάχονται τη νεωτερική κατάκτηση των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων, ως υπονομευτικών της «μίας και μοναδικής Αλήθειας» στην οποία στηρίζονται η μονοτροπία και η συνοχή των παραδοσιακών μονοθεϊστικών κοινωνιών.  Εν προκειμένω, φως στην πορεία αποδρομής του χριστιανισμού στη Δύση ρίχνει η έντιμη παραδοχή του θεολόγου Ιωάννη Πέτρου, ότι “οι θρησκείες, όταν είναι πλειοψηφία σε μια τοπική κοινωνία, συνήθως αδιαφορούν για τις μειοψηφίες και θέλουν να επιβάλουν τη θέλησή τους σε όλους, υποστηρίζοντας ότι αυτό είναι για το καλό τους.

Αντιθέτως, όταν είναι μειοψηφίες, διεκδικούν την εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της θρησκευτικής ελευθερίας», προκειμένου να επιβιώσουν, ενώ στη φονταμενταλιστική τους έξαρση, «θέλουν … την επιστήμη και την τεχνολογία αποψιλωμένες από το πολιτιστικό πλαίσιο του μοντέρνου, που είναι οι αντιλήψεις περί ελευθερίας, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αρχής του υποκειμένου, εκκοσμικευμένης πολιτικής». Αυτό, εξ αιτίας του φόβου τους απέναντι στον σύγχρονο κόσμο της αβεβαιότητας και της πολυπλοκότητας και του γεγονότος ότι επιζητούν να επιστρέψουν στον κόσμο του παρελθόντος που στηριζόταν στη βεβαιότητα των απλοϊκών πολλές φορές θρησκευτικών αφηγήσεων.

Ο Tim Farron αποδίδει τη «χριστιανοφοβία» που διαβλέπει γύρω του σε μια νοοτροπία μίσους κατά του προσώπου του Χριστού, θεωρώντας ότι με τη σειρά της η εχθρική αυτή στάση διαχέεται και στους μαθητές Του, κατά το «εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν, καὶ ὑμᾶς διώξουσιν». Ακόμη κι αν όντως ισχύει αυτό, εν προκειμένω, δεν είναι παρά η μισή αλήθεια και οι μισές αλήθειες είναι τα χειρότερα ψέματα. Η άλλη μισή, που δεν φαίνεται να περνάει καν ως υποψία απ’ το μυαλό του, είναι η διαχρονική προειδοποίηση του ίδιου του Χριστού, ότι «εάν δε το άλας μωρανθή … Εις ουδέν ισχύει έτι ει μη βληθήναι έξω και καταπατείσθαι υπό των ανθρώπων».

Οι δηλώσεις του Tim Farron δείχνουν κραυγαλέα άγνοια και του Χριστιανισμού και του Φιλελευθερισμού και αδικούν αμφοτέρους. Ο Φιλελευθερισμός ομνύει στον πλουραλισμό, συχνά και τον σκεπτικισμό, δεν είναι όμως εγγενώς σχετικιστικός ούτε και αθεϊστικός, το δε πολιτικό ιδεώδες του δεν είναι το αθεϊστικό αλλά το ουδετερόθρησκο κράτος δικαίου, όπως γνωρίζουμε από τον John Rawls κι έπειτα. Ο φιλελεύθερος πολίτης ενδέχεται να είναι πιστός, αγνωστικιστής ή άθεος και μπορεί ωραιότατα να είναι ασκητικός στον προσωπικό του βίο, όπως του υπαγορεύει η θρησκευτική του συνείδηση. Διαμαρτύρεται και αγανακτεί, όμως, με την ποινικοποίηση των θρησκευτικών λεγόμενων αμαρτημάτων και επιθυμεί τη διαμόρφωση ενός μέγιστου πολιτικού και κοινωνικού πλαισίου ελευθερίας, εντός του οποίου η δημόσια παιδεία, η σκέψη, η εμφάνιση και η εν γένει συμπεριφορά των πολιτών δεν θα περνούν από την έγκριση κανενός ιερατείου.

Ο Χριστιανισμός, πάλι, όπως προβάλλεται στα Ευαγγέλια, δεν ανέχεται την εκβιασμένη αρετή (η οποία απορρίπτεται ακριβώς ως δαιμονική), ούτε και την συνακόλουθη κρατική ποινικοποίηση της προσωπικής μας ζωής, χωρίς να είναι σχετικιστική και άμοιρη κανονιστικών αρχών η χριστιανική πίστη (πολλά ενδιαφέροντα επ’ αυτού έχει γράψει ο φωτισμένος Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας).

 

* Ο Χαράλαμπος Βέντης είναι Επίκουρος Καθηγητής της Φιλοσοφίας της Θρησκείας, Θεολογική σχολή του ΕΚΠΑ.

 

Helmut Kohl: Ο αγωνιστής της Ευρώπης και καγκελάριος της επανένωσης

 

Ως πολιτικός, ο Helmut Kohl δραστηριοποιήθηκε τόσο σε τοπικό όσο και σε ομοσπονδιακό επίπεδο, παραμένοντας πάντα ένας ενθουσιώδης Ευρωπαίος. Έγινε ο νεότερος τοπικός βουλευτής στα 29 του χρόνια και ο νεότερος αρχηγός κοινοβουλευτικής ομάδας στο τοπικό κοινοβούλιο του κρατιδίου της Ρηνανίας-Παλατινάτου στα 33 του. Επίσης, στα 39 του έγινε ο νεότερος πρωθυπουργός κρατιδίου της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Τέλος, υπηρέτησε ως καγκελάριος για 16 χρόνια, ενώ υπήρξε πρόεδρος του CDU για 25 χρόνια.

Πυρήνας της πολιτικής του Helmut Kohl υπήρξε η συνέχιση της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ενοποίησης, για να διατηρηθεί η εμπιστοσύνη στις σχέσεις με τις γειτονικές χώρες και να προωθηθεί η περαιτέρω συνεργασία. Τις ρίζες αυτής της πολιτικής μπορεί να εντοπίσει κανείς στην παιδική του ηλικία στο Παλατινάτο και στην οξυδέρκειά του. Ο Kohl πίστευε σθεναρά πως μόνο μία συνεργασία των ευρωπαϊκών εθνών μπορεί να αποτρέψει νέες συγκρούσεις και εχθροπραξίες. Ήδη ως μέλος της νεολαίας του CDU, είχε ταυτιστεί με την ευρωπαϊκή ενοποίηση. Ως έφηβος είχε αγωνιστεί για να πέσουν τα σύνορα που χώριζαν το γερμανικό Παλατινάτο και τη γαλλική Αλσατία. Αργότερα, αναγνωρίστηκε ως ο καγκελάριος της συμφωνίας του Σένγκεν, η οποία κατάργησε τα σύνορα μεταξύ των χωρών της ΕΕ. Μια κοινή εσωτερική αγορά, το άνοιγμα της Ένωσης προς τις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, και το ευρώ που καθιερώθηκε με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ ως κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα, δεν θα υπήρχαν χωρίς Helmut Kohl.

Βασική κινητήρια δύναμη της ευρωπαϊκής πολιτικής του υπήρξε η γερμανο-γαλλική φιλία. Για την εξαιρετική του συμβολή στην ευρωπαϊκή ενοποίηση τού απονέμεται το 1988, από κοινού με τον François Mitterrand, το Διεθνές Βραβείο Καρλομάγνου του Άαχεν. Ένα ακόμη υψηλότερο βραβείο θα του απονεμηθεί στις 11 Δεκεμβρίου 1998. Οι ηγέτες της ΕΕ αποφασίζουν να τον ονομάσουν «Επίτιμο Πολίτη της Ευρώπης», μια τιμή που μέχρι τότε είχε δοθεί μόνο στον Jean Monnet.

Το 1989 έρχεται η ιστορική στιγμή για τον Helmut Kohl. Ο καγκελάριος θα εκμεταλλευτεί την ευκαιρία για να πραγματοποιηθεί η γερμανική επανένωση. Ακολουθώντας πάντα τη γραμμή του Konrad Adenauer, ο Kohl είχε κρατήσει ανοιχτό το γερμανικό ζήτημα. Δεν παραιτήθηκε ποτέ από την απαίτηση του προοιμίου του Γερμανικού Συντάγματος για τη διατήρηση της εθνικής ενότητας.

Μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, στις 9 Νοεμβρίου 1989, ανέλαβε την πολιτική πρωτοβουλία της επανένωσης Γερμανίας με το περίφημο σχέδιο δέκα σημείων του. Η ομιλία του στη Δρέσδη, μπροστά στην κατεστραμμένη  Frauenkirche, στις 19 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στην ιδέα της ενότητας του έθνους. Οι πρώτες και οι τελευταίες ελεύθερες βουλευτικές εκλογές στη Ανατολική Γερμανία στις 18 Μαρτίου 1990 δίνουν ένα σαφές μήνυμα ενότητας. Η ξένες κυβερνήσεις δίνουν τη δικιά τους ψήφο εμπιστοσύνης στον Helmut Kohl για την επανένωση. Η προσωπική του φιλία με ηγέτες όπως οι Michail Gorbatschow, George Bush, François Mitterrand και άλλους έπαιξαν εδώ σημαντικό ρόλο. Η κοινή γραμμή με τους Ευρωπαίους εταίρους, η ιδιαίτερη φιλία με τη Γαλλία, η συμφιλίωση με την Πολωνία και η οικοδόμηση σχέσεων εμπιστοσύνης με τη Ρωσία, είναι αποδείξεις της βούλησης του Kohl για την ενσωμάτωση της γερμανικής ιστορίας στο ευρύτερο ευρωπαϊκό πλαίσιο.

Στις 3 Οκτωβρίου 1990, έπειτα από τις πρώτες ομοσπονδιακές βουλευτικές εκλογές μετά την ενοποίηση, ο Kohl γίνεται ο πρώτος καγκελάριος της επανενωμένης Γερμανίας.

 

 

Jeroen Kohls, Project Manager / Επιστημονικός Συνεργάτης, Aντιπροσωπεία του Ιδρύματος Konrad Adenauer στην Ελλάδα

Brexit:Τί θα ισχύσει για τους ξένους υπηκόους

 

Μιλώντας στη Βουλή των Κοινοτήτων η Τερέζα Μέι  αναφέρθηκε στο σχέδιο της κυβέρνησης για τους Ευρωπαίους υπηκόους που ζουν στη Βρετανία, όπως αυτό παρουσιάστηκε στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ την περασμένη εβδομάδα.
Σύμφωνα με αυτή την πρόταση κάθε Ευρωπαίος υπήκοος που ζει πέντε συνεχόμενα χρόνια στο Ηνωμένο Βασίλειο θα αποκτήσει το καθεστώς του “εγκατεστημένου κατοίκου” (settled status) λαμβάνοντας πλήρη δικαιώματα σε ό,τι αφορά την υγεία, την εκπαίδευση, τις παροχές, τις συντάξεις και την υποβολή αίτησης βρετανικής υπηκοότητας. Ακόμη δεν έχει προσδιοριστεί ακριβώς το καταληκτικό χρονικό σημείο για την προσμέτρηση των πέντε ετών (cut-off date) αλλά θα πρόκειται για κάποια ημερομηνία μεταξύ 29 Μαρτίου 2017 και 29 Μαρτίου 2019.

Όσοι Ευρωπαίοι υπήκοοι ζουν στη χώρα λιγότερο χρονικό διάστημα θα μπορέσουν να εξαντλήσουν την περίοδο των πέντε ετών της προσωρινής διαμονής, υποβάλλοντας στο τέλος αίτηση για μόνιμο δικαίωμα διαμονής με το καθεστώς του εγκατεστημένου κατοίκου.

Όσοι εισέλθουν στη χώρα πριν την αποχώρηση αλλά μετά τη καταληκτική ημερομηνία θα τους δοθεί μετά το Brexit μια περίοδος χάριτος για να διευθετήσουν το καθεστώς τους. Το δικαίωμα της μόνιμης παραμονής τους δεν θα είναι εγγυημένο αλλά θα εξαρτηθεί από τις εκάστοτε περιστάσεις.

Για όσους εισέλθουν στη χώρα μετά το Brexit θα ισχύσει η νομοθεσία περί μετανάστευσης όπως αυτή οριστεί στο μέλλον.

Μετά την έξοδο της χώρας από την ΕΕ, όσοι έχουν κατοχυρώσει δικαίωμα παραμονής θα μπορέσουν να φέρουν τα μέλη της οικογένειάς τους από το εξωτερικό.

Για όλες τις περιπτώσεις θα χρειαστεί να υποβληθεί αίτηση απόκτησης άδειας παραμονής με απλοποιημένη γραφειοκρατική διαδικασία σε σχέση με το παρελθόν.

Η Τερέζα Μέι, μη αποδεχόμενη τον εποπτικό λόγο του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, μίλησε για κατοχύρωση των δικαιωμάτων των Ευρωπαίων πολιτών με βαση το βρετανικό δίκαιο ενώ αναφορά θα γίνει και στη Συμφωνία Αποχώρησης η οποία θα έχει διεθνή νομική υπόσταση.

Βίκη Ελευθεριάδου.

Βρετανία: Οι επτά εβδομάδες που άλλαξαν τη χώρα

Α. Τερέζα Μέι: Προσωπική ήττα

Η μαύρη πόρτα στο νούμερο 10 της οδού Ντάουνινγκ δεν έχει εξωτερική κλειδαρότρυπα κάνοντας πιο εύκολη την έξοδο από την πρωθυπουργική κατοικία παρά την είσοδο σε αυτή. Όταν τον Απρίλιο η Πρωθυπουργός Τερέζα Μέι προκήρυξε πρόωρες εκλογές, το Συντηρητικό κόμμα κατείχε την πλειοψηφία της Βουλής των Κοινοτήτων, οι δημοσκοπήσεις έδειχναν προβάδισμα άνω των 20 μονάδων και το ενδεχόμενο της κλειστής πόρτας έμοιαζε μακρινό. Επτά εβδομάδες αργότερα και με το μεγαλύτερο ποσοστό συμμετοχής εδώ και είκοσι χρόνια (68,7%) η κάλπη ανέδειξε μια διαφορετική Βρετανία με απουσία αυτοδυναμίας σχηματισμού κυβέρνησης καθώς οι Τόρις κατέβηκαν στις 318 έδρες χάνοντας 13 και μαζί με αυτές και την απαραίτητη πλειοψηφία των 326 εδρών, για δεύτερη φορά σε τρεις συνεχόμενες αναμετρήσεις.

 Οι εκλογές αυτές ήταν μια προσωπική απόφαση της Πρωθυπουργού που, όπως η ίδια δήλωσε, προέκυψε από έναν μεγάλο περίπατο στην εξοχή της Ουαλίας με τον σύζυγό της λίγο πριν το Πάσχα. Με κεντρικό αφήγημα την σταθερή και ισχυρή κυβέρνηση της χώρας, που μόλις πριν έναν χρόνο στο δημοψήφισμα επέλεξε οριακά το Brexit, η Τερέζα Μέι δέχεται τώρα τις βολές των στελεχών του κόμματός της για την αβεβαιότητα στην οποία οδηγεί το Ηνωμένο Βασίλειο. Δεν πρόκειται όμως για το μοναδικό αντιθετικό δίπτυχο με πρωταγωνίστρια τη Πρωθυπουργό.

 Από τον Ιούλιο έως και τον Μάρτιο με δημόσιες τοποθετήσεις της η Τερέζα Μέι απέκλειε την προσφυγή στη κάλπη. Γι’ αυτό κι όταν τον Απρίλιο ανακοίνωσε αιφνιδιαστικά την απόφασή της, πριν καν ξεκινήσει η διαπραγμάτευση αποχώρησης από την Ευρωπαϊκή Ένωση, κατηγορήθηκε πως βάζει το κόμμα πάνω από την χώρα. H Μέι απάντησε πως τα κόμματα της αντιπολίτευσης με τη στάση τους στη Βουλή και την απροθυμία τους να αποδεχθούν το Brexit θέτουν σε κίνδυνο τις διαπραγματεύσεις εξόδου. Το επιχείρημα αυτό όμως αποδομήθηκε καθώς με τους Τόρις να κατέχουν την αναγκαία πλειοψηφία των εδρών η αντιπολίτευση μέχρι και τον Απρίλιο δεν στάθηκε σοβαρό εμπόδιο σε κάποια από τις αποφάσεις της Πρωθυπουργού. Αντίθετα, οι αντιδράσεις στο εσωτερικό του κόμματος στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων θα μπορούσαν να αποδειχθούν μεγαλύτερο εμπόδιο για την Μέι κι αυτό ουσιαστικά θέλησε να αποφύγει ελπίζοντας σε μια ισχυρή κυβέρνηση μετεκλογικά.

 Ένα άλλο παράδειγμα της ευμεταβλητότητας της Πρωθυπουργού που ευαγγελίζεται σταθερότητα και ισχύ είχε να κάνει με την υπαναχώρηση, μόλις τέσσερις ημέρες μετά την παρουσίαση του προγράμματος των Συντηρητικών, σε αυτό που πλέον αποκαλείται “φόρος άνοιας” (dementia tax). H πρόταση των Τόρις σχετικά με τη κοινωνική περίθαλψη των πολιτών με ανάγκη νοσηλείας στο σπίτι λόγω κάποιας εκφυλιστικής ασθένειας προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις και κατήφορο στις δημοσκοπήσεις με αποτέλεσμα η Μέι να ανασκευάσει προσθέτοντας μια ειδοποιό παράμετρο που δεν υπήρχε στο μανιφέστο.

 Σε αντίθεση με τους Εργατικούς που έχτισαν την εκλογική τους καμπάνια γύρω από τη κοινωνική πολιτική, το κεντρικό αφήγημα των Συντηρητικών, όπως ήδη ειπώθηκε, ήταν από την αρχή το Brexit. Μια ισχυρή και σταθερή κυβέρνηση ήταν απαραίτητη να ηγηθεί των διαπραγματεύσεων εξόδου της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ακόμη κι εδώ η Μέι απέτυχε να απαντήσει σε μια σειρά κρίσιμων ερωτημάτων. Θέλησε να διαβεβαιώσει μια κοινωνία που τον περασμένο Ιούνιο υπερψήφισε το Brexit οριακά με ποσοστό 51,9% πως η απουσία συμφωνίας είναι καλύτερη από μία κακή συμφωνία χωρίς όμως να δώσει απάντηση σε όλα αυτά που συνιστούν μια κακή συμφωνία.

 Οι δύο τρομοκρατικές επιθέσεις σε Μάντσεστερ και Λονδίνο τσαλάκωσαν το προφίλ της ισχυρής και σταθερής κυβέρνησης θυμίζοντας στους ψηφοφόρους τις απολύσεις περίπου 20.000 αστυνομικών κατά τη διάρκεια των έξι χρόνων που η Τερέζα Μέι διατέλεσε Υπουργός Εσωτερικών.

 Επικοινωνιακά η προεκλογική εκστρατεία των Συντηρητικών είχε τα χαρακτηριστικά μιας προεδρικής καμπάνιας καθώς σε μεγάλο βαθμό ήταν προσωποπαγής. Με άλλα λόγια ήταν κυρίως καμπάνια της Τερέζα Μέι κι όχι του κόμματος. Από το λεωφορείο μέχρι το σκηνικό των ομιλιών τα σλόγκαν έγραφαν με μεγάλα γράμματα το όνομα της Πρωθυπουργού. Σε εθνικό επίπεδο ο κύριος όγκος των εμφανίσεων είχε να κάνει με την ίδια ενώ δεν έλειψαν οι φορές που κατηγορήθηκε για υπερβολική χρήση του πρώτου ενικού (“I”, “my Brexit” κλπ). Από τη μία λοιπόν η εκστρατεία των Τόρις εστίασε στη Πρωθυπουργό, από την άλλη η Τερέζα Μέι είχε φτωχή επικοινωνιακή απόδοση. Η απροθυμία της να πάρει μέρος σε τηλεοπτικές αναμετρήσεις με άλλους υποψηφίους σχολιάστηκε αρνητικά (“the lady’s not for turning up”), όπως άλλωστε και η αδυναμία της να ταυτιστεί με τους ψηφοφόρους.

 Εν κατακλείδι, η Τερέζα Μέι ήλθε πρώτη σε ψήφους όχι εξαιτίας αλλά παρά την προεκλογική της καμπάνια. Η φτωχή της όμως εκστρατεία μετέτρεψε την νίκη σε ήττα καθώς χάθηκε η αυτοδυναμία. Μάλιστα, εάν το Εθνικό Κόμμα Σκωτίας (SNP) δεν επέμενε σε ένα δεύτερο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκωτίας, εικάζεται πως το κόμμα της Νίκολα Στέρτζον δεν θα είχε σημαντικές απώλειες εδρών από τις οποίες ωφελήθηκαν πρωτίστως οι Τόρις. Η κυβερνητική σύμπραξη με το Δημοκρατικό Ενωτικό Κόμμα της Β. Ιρλανδίας (10 έδρες) εξασφαλίζει την απόλυτη πλειοψηφία για τους Συντηρητικούς, όχι όμως και μια ισχυρή και σταθερή κυβέρνηση.

 Β. Τζέρεμι Κόρμπιν: Ο κύριος Ζεν

 Τον Ιούνιο του 2016, λίγες ημέρες μετά το δημοψήφισμα για την αποχώρηση της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, δύο βουλευτές των Εργατικών κατέθεσαν μη δεσμευτική πρόταση μομφής κατά του αντιδημοφιλούς για τις αριστερές του καταβολές, Τζέρεμι Κόρμπιν, η οποία υπερψηφίστηκε με 172 ψήφους έναντι 44 κατά. Ο Κόρμπιν, που εκλέχθηκε ηγέτης των Εργατικών τον Σεπτέμβριο του 2015 με ποσοστό 60%, αρνήθηκε να παραιτηθεί από το αξίωμά του. Ένα χρόνο μετά και με το Εργατικό κόμμα λίγο πολύ σε εμφύλιο, κατάφερε να παραμείνει ο κύριος Ζεν, όπως ο ίδιος αποκαλεί τον εαυτό του, και να κάνει μια καλύτερη καμπάνια από αυτή που αναμένονταν. Το Εργατικό κόμμα ήλθε δεύτερο στην κάλπη κερδίζοντας 30 έδρες και ανεβάζοντας τον αριθμό των Βουλευτών του στους 262. Σε ποσοστό ψήφου πήρε 40% (12.874.985 ψήφοι) έναντι 42% (13.667.213 ψήφοι) των Συντηρητικών ενώ σε σχέση με τις εκλογές του 2015 είδε αύξηση 9,5% σε ψήφους.

 Αφήνοντας στην άκρη κάποιες από τις ακραία αριστερές του απόψεις ο Κόρμπιν απευθύνθηκε στο ακροατήριο με κεντρικό αφήγημα την κοινωνική πολιτική μεταφέροντας τη συζήτηση από τις διαπραγματεύσεις για το Brexit σε εσωτερικά ζητήματα της χώρας όπως η αύξηση των δαπανών για το Εθνικό Σύστημα Υγείας και η αύξηση του κατώτατου μισθού. Το μανιφέστο των Εργατικών ήταν προϊόν διαβούλευσης και γι’ αυτό δεν αντικατοπτρίζει πλήρως κάποιες από τις θέσεις που παραδοσιακά υποστήριζε ο Κόρμπιν όπως η μη ανανέωση του προγράμματος αντιπυραυλικών υποβρυχίων.  

 Οι Εργατικοί στόχευσαν σε τρεις ομάδες. Τη νεολαία, τους απογοητευμένους ψηφοφόρους του κόμματος που αρχικά στράφηκαν στη Μέι και τους υποστηρικτές μικρότερων κομμάτων που υπολόγιζαν στρατηγικά τη ψήφο τους στο μονοεδρικό σύστημα (first past the post).

 Με βασική υπόσχεση την σταδιακή κατάργηση των πανεπιστημιακών διδάκτρων για προπτυχιακούς φοιτητές, ένα ζήτημα που απασχολεί έντονα την ηλικιακή ομάδα 18-24, ο Κόρμπιν κατάφερε να κινητοποιήσει το κομμάτι αυτό της βρετανικής κοινωνίας που ναι μεν έχει μεγαλύτερη απήχηση στο κόμμα αλλά παραδοσιακά έχει και τη μικρότερη συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία. Για παράδειγμα, στις εκλογές του 2015 το ποσοστό των νέων 18-24 που ψήφισαν ήταν το χαμηλότερο μεταπολεμικά καθώς μόλις το 40% έφτασε στη κάλπη, ένα νούμερο σχεδόν διπλάσιο για την ηλικιακή κατηγορία άνω των 65. Ακόμη και στο δημοψήφισμα, το εκπληκτικό 64% της συμμετοχής των νέων 18-24 ήταν το μικρότερο σε όλες τις κατηγορίες (90% των 65+).

 Γενικότερα, η αύξηση της συμμετοχής στην εκλογική διαδικασία φαίνεται να ευνόησε τους Εργατικούς. Υπολογίζεται πως στις περιοχές που η προσέλευση στη κάλπη αυξήθηκε κατά 5%, σε σχέση με τo 2015, οι Εργατικοί κέρδισαν την πλειοψηφία των εδρών. Η μεγαλύτερη μετατόπιση καταγράφτηκε στο Bristol West. Με 77% συμμετοχή (+5%) οι Εργατικοί βγήκαν πρώτοι με 65,9% (πλειοψήφησαν κατά 52,1% των Συντηρητικών) διατηρώντας την περιφέρεια κι ανεβάζοντας το ποσοστό τους σε σχέση με το 2015 κατά 30 μονάδες.

 Η επιτυχία όμως του Κόρμπιν δεν οφείλεται αποκλειστικά στον ίδιο. Σε μεγάλο βαθμό έχει να κάνει με την αποτυχημένη καμπάνια των Τόρις. Πολιτικές όπως ο “φόρος άνοιας”, σε συνδυασμό με τα φιλολαϊκά μέτρα που εξήγγειλαν οι Εργατικοί, έστρεψαν τους απογοητευμένους ψηφοφόρους στην εκλογική τους βάση. Το ίδιο αποτέλεσμα είχε και η χλιαρή επικοινωνιακή τακτική της Τερέζα Μέι. Το υποθετικό ερώτημα για τα ποσοστά των Εργατικών με διαφορετική ηγεσία δεν μπορεί να απαντηθεί. Το σίγουρο όμως είναι πως ο Κόρμπιν, που αμφισβητήθηκε έντονα από το ίδιο του το κόμμα και που ενδεχομένως θα αντιμετώπιζε νέα αμφισβήτηση μετά τη συντριπτική ήττα των Εργατικών στις δημοτικές εκλογές του Μαΐου, για την ώρα κάθεται αναπαυτικά στην θέση του.

 

Βίκη Ελευθεριάδου

Brexit και βρετανικές εκλογές, εβδομάδα 27 Μαΐου-2 Ιουνίου

H Τερέζα Μέι εξακολουθεί να προηγείται στις δημοσκοπήσεις, αν και τα εντυπωσιακά διψήφια νούμερα, έχουν πια σχεδόν εξαφανιστεί. Η Μέι θεωρείται πιο κατάλληλη για πρωθυπουργός και οι περισσότεροι προεξοφλούν τη νίκη της. Παρόλα αυτά, τις τελευταίες εβδομάδες, η πρωθυπουργός έδειξε ένα πρόσωπο που οι Βρετανοί δεν είχαν συνηθίσει. Μετά την καταστροφική ανακοίνωση του «Dementia Tax», η Μέι, στις συναντήσεις της με δημοσιογράφους εμφανίζεται αμήχανη, διαρκώς εκνευρισμένη και επιθετική. Πλέον προσπαθεί, είτε να αποφεύγει τα debate και τις συνεντεύξεις, είτε να μην απαντάει ουσιαστικά σε καμία ερώτηση. Η τελευταία της συνάντηση με δημοσιογράφο τοπικής εφημερίδας στο Πλίμουθ έγινε viral ως «τα τρία λεπτά του τίποτε».

 

Την ίδια στιγμή οι Εργατικοί χτίζουν το μομέντουμ τους. Αν και υπολείπονται σε όλες τις δημοσκοπήσεις, και σχεδόν όλοι προβλέπουν άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία της Μέι, κερδίζουν σε δύο μέτωπα που είναι πολύ σημαντικά. Είναι το δημοφιλέστερο κόμμα όσον αφορά τις πολιτικές τους (αυτές περιλαμβάνουν τα πάντα: αύξηση κατώτατου μισθού, κατάργηση φοιτητικών διδάκτρων, επιδόματα για τους ηλικιωμένους). Επίσης αναμένεται να τους ψηφίσουν μαζικά οι νέοι. Παρόλα αυτά, έχουν και μεγάλες δυσκολίες. Καταρχάς, δεν είναι βέβαιο πόσο αξιόπιστες είναι οι δημοσκοπήσεις ως προς την άνοδο τους. Παραδοσιακά το κόμμα αυξάνει τα ποσοστά του λίγο πριν τις κάλπες, χωρίς όμως η δυναμική του να μεταφράζεται πάντα και σε ψήφους την ημέρα των εκλογών.

 

Δεύτερον, το ενδεχόμενο κυβέρνησης συνεργασίας με το Εθνικό Κόμμα της Σκωτίας, σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας δεν αρέσει καθόλου σε όσους αντιτίθενται στη διάλυση του Ηνωμένου Βασιλείου. Για την ακρίβεια, οι στενοί ιδεολογικοί δεσμοί Labour-SNP, υπήρξαν ένας από τους λόγους που εκμεταλλεύτηκαν πετυχημένα οι Τόρις στην καμπάνια τους, ώστε να κερδίσουν τις εκλογές του 2015. Τρίτον, η προβληματική πρόσληψη του Τζέρεμι Κόρμπιν από την κοινή γνώμη, με έναν τρόπο που όσοι δεν έχουν βιωματική σχέση με με την πολιτική ζωή της Βρετανίας, είναι δύσκολο να συλλάβουν. Ο αρχηγός των Εργατικών θεωρείται εξαιρετικά παράδοξη επιλογή για πρωθυπουργός. Το βασικό ερώτημα που θέτουν οι Συντηρητικοί στους ψηφοφόρους είναι αν μπορούν πράγματι να φανταστούν τον Κόρμπιν να διαβαίνει το κατώφλι της Ντάουνινγκ Στριτ.  

 

Αντιθέτως, η Ευρωπαϊκή Ένωση, μάλλον τον περιμένει με ανοιχτές αγκάλες, αφού ο διαπραγματευτης της ΕΕ, Μισέλ Μπαρνιέ εμφανίζεται έτοιμος να αναβάλλει την έναρξη των διαπραγματεύσεων σε περίπτωση που ο Κόρμπιν εκλεγεί πρωθυπουργός.

 

Οι βρετανικές εκλογές ακολουθούν τον κανόνα όλων των προηγούμενων αναμετρήσεων στις οποίες προέκυψε αναπάντεχο αποτέλεσμα. Λίγες μέρες πριν την αναμέτρηση, το αδιανόητο αρχίζει να συζητιέται ως πιθανό ενδεχόμενο, χωρίς όμως σχεδόν κανείς να πιστεύει ότι θα συμβεί. Ο Κόρμπιν είναι ακόμη πολύ πίσω, αλλά έξι μέρες, στην πολιτική είναι αρκετός χρόνος.

 

Snapshot. Οι εκλογές σε μία φωτογραφία, δημοσκόπηση ή βίντεο

Θύμιος Τζάλλας.

Βαλκάνια-ΠΓΔΜ: Εκλογή Ζόραν Ζάεφ στην Πρωθυπουργία- Απόπειρα δολοφονίας Τοντόροφ

Αλλαγή ηγεσίας μετά από μία δεκαετία και έξι μήνες πολιτικής αστάθειας στην Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας με την εκλογή του σοσιαλδημοκράτη Ζόραν Ζάεφ στην πρωθυπουργία από το κοινοβούλιο της χώρας.

Σε συνέχεια της εντολής σχηματισμού κυβέρνησης που έδωσε ο Πρόεδρος Ιβάνωφ πέντε μήνες μετά τις βουλευτικές εκλογές του Δεκεμβρίου (FACT), το κοινοβούλιο της ΠΓΔM εξέλεξε με οριακή πλειοψηφία (In.gr) το βράδυ της Τετάρτης πρωθυπουργό τον σοσιαλδημοκράτη Ζόραν Ζάεφ, σε μια προσπάθεια να αρθεί το πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο η χώρα βρίσκεται εδώ και δύο χρόνια. Ο Ζόραν Ζάεφ έχει την υποστήριξη συνολικά 62 βουλευτών του 120μελούς κοινοβουλίου. Την κυβέρνηση Ζάεφ υποστηρίζουν τα δύο αλβανικά κόμματα που κατέχουν τις 8 από τις 25 υπουργικές θέσεις.

Ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου Ταλάτ Τζαφέρι άνοιξε στα Αλβανικά (Euractiv) την συνεδρίαση για την εκλογή του Πρωθυπουργού στέλνοντας το μήνυμα των αλβανικών κομμάτων για την υιοθέτηση της αλβανικής ως μια από τις επίσημες γλώσσες. Στην τοποθέτησή του ο Πρωθυπουργός έθεσε ως στόχο την επανεκκίνηση της διαδικασίας ένταξης της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Υπενθυμίζουμε πως το 2008 η συμμετοχή της ΠΓΔΜ στη Βορειοατλαντική Συμμαχία πάγωσε εξαιτίας του ελληνικού βέτο.

Απόπειρα δολοφονίας απερχόμενου υπουργού 

Η αστυνομία συνέλαβε έναν 67χρονο την ώρα που επιχειρούσε να δολοφονήσει τον απερχόμενο Υπουργό Υγείας Νίκολα Τοντόροφ κατά τη διαδικασία παράδοσης – παραλαβής του Υπουργείου στον νέο ομόλογό του. Ο δράστης πλησίασε τον Υπουργό σημαδεύοντάς τον στο κεφάλι αλλά έγινε αντιληπτός εγκαίρως από την προσωπική του φρουρά και συνελήφθη.

Το κίνητρο του δράστη δεν ήταν πολιτικό. Πρόκειται για τον παππού μιας εννιάχρονης που επρόκειτο να χειρουργηθεί στην Τουρκία. Το Υπουργείο Υγείας καθυστέρησε να αποφασίσει την αποδοχή του αιτήματος για καταβολή νοσηλείων ύψους 30.000 ευρώ με αποτέλεσμα η νεαρή να χάσει τη ζωή της πριν την εγχείρηση. Ο θάνατός της τον Φεβρουάριο του 2015 προκάλεσε έντονες αντιδράσεις με τον κόσμο να καλεί τον Υπουργό σε παραίτηση. Ο Τοντόροφ θεωρείται ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του πρώην Πρωθυπουργού Νίκολα Γκρουεφσκι.

Ο πρωθυπουργός Ζόραν Ζαέφ έσπευσε να καταδικάσει την απόπειρα, αλλά το κόμμα του Γκρουέφσκι VMRO κατηγόρησε την Σοσιαλδημοκρατική SDSM ότι με την ρητορική της γύρω από το θέμα είχε στοχοποιήσει τον Τοντόρωφ. (Balkan Insight)

Αντιμέτωπη με την ακυβερνησία η Βρετανία εάν επιβεβαιωθεί η YouGov.

 

Πριν από ένα μήνα, το στοίχημα για την Τερέζα Μι ήταν αν θα εξασφάλιζε αυτοδυναμία με τριψήφιο νούμερο εδρών. Οι δημοσκοπήσεις έδειχναν τη διαφορά με τους Labour να ξεπερνά τις είκοσι μονάδες. Χθες, η εταιρία Yougov βασισμένη σε ένα μοντέλο πρόβλεψης ανά εκλογική περιφέρεια, υποστήριξε ότι οι Συντηρητικοί ίσως χάσουν και την αυτοδυναμία που είχαν στην προηγούμενη Βουλή. Είχε προηγηθεί η δημοσκόπηση της περασμένης Παρασκευής από την ίδια εταιρία που έδειχνε τη διαφορά με τους Εργατικούς να έχει μειωθεί στις πέντε μονάδες.

Αν επαληθευτεί το σενάριο, η Μεγάλη Βρετανία θα οδηγηθεί σε ακυβερνησία, δέκα ημέρες πριν από την επίσημη έναρξη των διαπραγματεύσεων για το Brexit.  

Όμως, τα σενάρια που ακούγονται είναι πάρα πολλά για να μπορέσει να βγάλει κανείς άκρη. Τέσσερις διαφορετικές εταιρίες προβλέπουν πλειοψηφία για τους Συντηρητικούς που θα αγγίξει ή ξεπεράσει τις 100 έδρες. Η διαφορά (πάντα υπέρ των Τόρις) κυμαίνεται ανάμεσα στις 5 και τις 14 μονάδες.  

Οι εκλογές ήταν σίγουρες για τη Μέι, οι ίδιοι οι Εργατικοί έλεγαν ότι το ζητούμενο δεν είναι η ήττα της. Τώρα τρέχουν να προλάβουν. Ο Κόρμπιν ανακοίνωσε αιφνιδιαστικά χθες την απόφασή του να συμμετάσχει τελικά στο αποψινό τηλεοπτικό ντιμπέιτ των αρχηγών, παρά την απουσία της πρωθυπουργού. Είναι σαν η προεκλογική περίοδος να έχει μόλις ξεκινήσει.

Θύμιος Τζάλλας.